Vraag mbt. M24 Chaffee bij de KL

[Rob Plas]

Met de nieuwe Tamiya M24 Chaffee op zolder vroeg ik me af of de KL zoals zo vaak veel opvallende modificaties heeft toegepast.
Want dit midelletje vraagt er natuurlijk om in een Nederlandse uitvoering gebouwd en afgewerkt te worden.

 

[Jakko Westerbeke]

Er staan 24 foto’s van op de beeldbank van het NIMH.

Een paar dingen die me opvallen bij meerdere zijn een mitrailleuraffuit vóór het commandantsluik, en dat het gat voor het 2-inch-mortier dichtgemaakt is, met een antenne erop (of zo erachter, dat zie ik zo snel niet goed, maar ik denk erop). Volgens mij zijn dit MDAP-aanpassingen, want op deze foto van een bewaard gebleven tank in Amerika:—


(bron)

… zijn die ook te zien. De kap over het gat voor het mortier is op de voorgrond te zien, het vierkantje met vier bouten is de voet van de affuit.

Deze Chaffee heeft allebei die aanpassingen dan weer niet:


(bron)

Maar hij heeft wel een Britse antennevoet net voor het commandantsluik én een Britse „kooi” waarmee de commandant de toren snel grof op een doel kan richten. Die kooi is gek genoeg over het Amerikaanse vizier daarvoor gemonteerd (dat je in de eerste foto goed kunt zien zitten). Ik dénk dat dit dan ook een Britse tank was, want hij nam deel aan een internationale oefening, volgens het bijschrift.

Op wat zeker Nederlandse tanks waren met Amerikaanse antennes, zat rechtsachter ook een infanterietelefoon:


(bron)

 

[Bert Lindeboom]

Die jongen op de koepel lijkt de titel Garde Jagers te dragen

 

[Bert Lindeboom]

Toetertje op zn schouder is daar trouwens ook van

 

[Jakko Westerbeke]

Die foto is (als ik het niet mis heb) van deze beproeving waarbij tanks, inundaties en tankversperringen werden getest door het Britse en Nederlandse leger. Gezien de Engelsen alleen Comets, Centurions en Churchill ARVs daar naartoe gestuurd hebben, moet dit dan wel een Nederlandse Chaffee zijn. Ik dacht eerst dat het misschien een Engelse was waar toevallig een Nederlander op stond om te helpen, maar in het Britse rapport worden Chaffees nergens genoemd, blijkt nu ik het doorgebladerd heb.

Toch gek dat hij Engelse aanpassingen heeft. O, wacht: volgens Wiel en Rups zijn er in 1948 42 uit Engeland gekomen, en pas in 1951 werden er 32 geleverd in het kader van het MDAP (plus nog elf verwacht in 1954). En aangezien die beproeving in 1950 was, moet het wel een ex-Britse zijn.

 

[Jakko Westerbeke]

Na nog wat beter naar het model van Tamiya gekeken te hebben, denk ik dat er niet zoveel werk nodig zal zijn om er een Nederlandse van te maken. Je hebt twee keuzes: een ex-Britse tank of een MDAP-tank.

Ex-Brits​

(bron)

MDAP​

(bron)


(bron)

Bij wat ik hier maar „antenne 2” noem, zit er volgens foto’s best wat variatie in het dinges waar die antenne nu ook echt op staat. Bij sommige tanks is het een uitstulping aan de toren zoals hier, bij andere lijkt het meer een eenvoudig plankje geweest te zijn, en nog dingen daar tussenin. Zie bijvoorbeeld dat de vorm ervan bij de ex-Britse tank anders is dan bij deze. Ook de antennevoet kon blijkbaar verschillen, wat al blijkt uit deze twee foto’s.

Let trouwens op in de derde foto dat het registratienummer niet alleen op de zijkanten van de toren staat, maar ook op de achterkant. Bij MDAP-tanks was dit het Amerikaanse nummer van acht cijfers dat begon met 301, maar bij ex-Britse was het een door de KL toegewezen nummer van vijf cijfers.

De bevestigingen voor de drijflichamen zaten niet op alle tanks (en ook niet op het model van Tamiya). Wanneer ze wel aanwezig waren, zaten ze niet alleen achterop maar ook aan de voorkant:


(bron)

Dit is geen MDAP-tank, maar hij heeft óók geen Britse „B”-antennevoet of vizier.

 

[Arne Ρоirοt]

Grappig
De chaffee in Amersfoort had/ heeft twee.50 affuiten:



Althans
Ik hoop dat dit een.50 auto is
Want dáár heb ik hem ooit bevestigd 😏

 

[Jakko Westerbeke]

Dat is duidelijk een MDAP-tank 🙂 Die driepoot is de originele affuit, maar in de jaren ’50 is in Amerika die tweede erop gezet aan de voorkant. Om de één of andere reden hebben de Amerikanen halverwege de oorlog bedacht dat een torendakmitrailleur alleen te bedienen moest zijn door iemand die op het motordek stond (zie ook Shermans met ééndelig commandantsluik, de M26 Pershing, e.d.) en pas na de oorlog kwamen ze weer bij zinnen.