JOE's bridge, Lommel, 12 oktober 1944, een 88 ongeluk

PietvanHees

Regiocoördinator Zuid-Oost
Lid van de TWENOT
Market-Garden startte hier. De brug bij Lommel was een van de eerste hindernissen. beschermd met 4 flak 88's volgens een van de onderzoekers. Verstopt tussen de huizen voor zover mogelijk, maar in ieder geval op dit level.
540abeb5-8a44-4231-a5aa-aa6a62812185.webp

De brug was in de meidagen al opgeblazen door het Belgische leger en kort daarna door de Wehrmacht herbouwd. Hij was beschadigd in de opmars en later ook verstevigd met Bailly delen.
1915ad5e-6349-4c82-ab61-f49a1047eff2.webp

Vanuit een uitzendburo waren een 5 tal Nederlandse mannen aan het werk om de weg en de brug te repareren. Over de precieze toedarcht van het ongeluk is nogal gespeculeerd, en wat is er nog waar na meer dan 80 jaar, maar feit is dat 5 gezinnen het zonder hun kostwinner moesten doen in een tijd dat de sociale paraplu van nu nog moest ontvouwen.

In mijn werk spreek ik nog wel eens wat bijzondere mensen, en het enige nog bestaande artefact van deze ramp wordt bewaard door een kleinzoon. Zijn oma overlijdt op hoge leeftijd en wordt lokaal begraven. De familie wil dat opa in haar graf wordt bijgezet. De kleinzoon is bij het opgraven van opa aanwezig en tot ieders verbazing valt er een horloge uit zijn grafstede. Een zeer bijzonder stuk dus, een familie erfstuk dat getuigd van een kant die wij als modelbouwers en geschiedsgeinterreseerde meestal niet zien. Burgerslachtoffers zijn net zo goed oorlogsslachtoffers.

Uit de hoge plaatsing en de melding dat er 4 kannonen stonden, uit de verslagen van de ooggetuigen en het proces verbaal zou alles mogelijk zijn. Een booby-trap van de Duitsers, een keg die met het afschieten van een granaat het kanon onklaar maakt, of een geladen kanon dat gewoon zijn granaat schiet.
Na meer dan 80 jaar maakt het niet zoveel meer uit, dus heb ik gekozen om het kanon te laten ontploffen.

Een plan wordt geboren: een voetstukje voor het horloge, met daarop en omheen het verhaal van deze 5 trieste slachtoffers.

Een 88 flak is zo gevonden, en het onderstel is al gebouwd, inclusief de "Erdspornen". De pennen waarmee je de 88 aan de grond vast zet.

IMG_20260621_183021.webp

En dan komt de vraag waar ik Twenot kennis hoop te vinden:

Hoe ziet een ontplofte 88 eruit? Dit is één foto die ik gevonden heb, maar die verteld me bijvoorbeel ook niet welke kleuren de ontbranding achterlaat.

disabled-brit-sector.webp
 
Die foto geeft mij de indruk dat dat een kanon is dat door een schot geraakt is, en ik zou denken een brisantgranaat. Een normale manier om geschut onbruikbaar voor de vijand te maken is een granaat achterstevoren in de monding te steken en er dan eentje normaal te laden en (vanop afstand en uit dekking) het kanon af te vuren. Dan lijkt de schietbuis op een half gepelde banaan.
 
Even off-topic. Ik zie op de foto de Britse soldaten, en wel heel opvallend zijn wederom hun witte theebekers bungelend aan het ransel. Is dit nu een cultuur dingetje waar er ooit eentje mee begonnen is en een soort van cult-symbool werd of is dit echt officiële voorschrift dat de beker daar hing?
Als je in patrouille of verkenningsituatie zit is dit toch niet praktisch lijkt mij omdat zo’n beker als die ergens tegen stoot lawaai maakt.
 
De metalen beker, zowel wit als caramelbruin (en ook donker groen dacht ik…) , was onderdeel van de standaard uitrusting. Ik weet niet of de plaats, buiten aan de pukkel, de afgesproken opberg locatie was. Maar je ziet er enorm veel foto’s van. Zowel Afrika als Europa.

Op verkenning in vijandelijk gebied werd weinig p.u. meegenomen. Je opmerking betreffende zicht en geluid deel ik dan ook. Typisch een engels dingetje denk ik dan. (Net als het ontwerp van vrachtwagens met miniscuul piloten voorruit of de platte helm die nooit recht op je hoofd blijft zitten. Daarin tegen een webbing systeem wat zeer slim in elkaar zat en decennia later nog in gebruik was)
 
Daarin tegen een webbing systeem wat zeer slim in elkaar zat en decennia later nog in gebruik was)
Slim in de zin van: goed modulair opgezet. Niet slim in hoe het ook echt in elkaar zat, wat deels kwam door latere aanpassingen/toevoegingen. Wat citaten uit Osprey Men-At-Arms 108 British Infantry Equipments 1908-80 door Mike Chappell:

Making room for towel, soap, razor, boot-brush, dubbin etc. ousted the water-bottle [die origineel in de pukkel gedragen werd] (…) condemning the infantryman to an item that flapped and bounced as he ran. (…) [T]he long sword bayonet flapped on the side opposite the water-bottle, whilst at the rear of the belt an entrenching tool hung and also flapped and bounced.

Fitting the 1937 pattern equipment to obtain some degree of comfort was never an easy task, and was sometimes impossible. The waistbelt had to be worn as tight as possible if it was not to be drawn up under the ribs at the front by the weight of the haversack. The haversack itself only rode comfortably if drawn up at the back of the neck. In this position it, and the cape tied above it, constantly tipped the helmet over the eyes, while the shoulder-straps, where they passed under the arms, cut into the armpits and restricted circulation. If worn ‘rucksack’ style, low on the back, the haversack leapt up and down when the wearer ran

The 1937 pattern equipment was at best adequate for the job it had to do. That the equipment that replaced it after long and extensive research and development was excellent by comparison was in a large part due to the shortcomings of the 1937 design.

Die vervanger is het model 1958, dat tegenwoordig als behoorlijk onergonomisch geldt maar in de jaren ’60–’80 als best goed 🙂
 
Hoe ziet een ontplofte 88 eruit?
Hoi Piet,

Deze foto (IWM) had ik nog, niet in Nederland maar in Italie.

Let vooral op de voorkant (waar de wielen zaten) dan heb je in ieder geval een indruk van de kleur.

1782663557348.webp
1782665283629.webp
1782663631587.webp

(Huidig kapotgeschoten geschut op internet kan je ook gebruiken als kleurenreferentie denk ik)
 
Laatst bewerkt:
Terug
Bovenaan