- Interesses
- Pantservoertuigen, vnl. WOII t/m Golfoorlog
- Schalen
- 1:35
- Nu bezig met
- Medium Tank T6
Zoals waarschijnlijk wel bekend was de M247 DIVAD (Division Air Defense) een enigszins mislukt Amerikaans project uit de jaren ’70–’80 om een luchtafweervoertuig te bouwen, vergelijkbaar met de PRTL, Flakpanzer Gepard, ZSU-23-4 Shilka en dergelijke. Er zijn er begin jaren ’80 een stuk of vijftig van gebouwd, maar kort nadat ze ingevoerd werden bij de US Army zijn ze weer teruggetrokken en het hele project stopgezet. De redenen die daarvoor genoemd worden zijn over het algemeen dat hij technisch tekortschoot, maar als je je er meer in verdiept, krijg je al snel de indruk dat er meer dan alleen dat aan de hand was. Mijn idee is dat de beslissing net zoveel, zo niet zelfs meer, politiek gemotiveerd was, als door mankementen aan het voertuig zelf. De technische problemen die meestal genoemd worden, komen allemaal over als dingen die opgelost konden worden met wat meer ontwikkeling, want het lijkt erop dat áls de M247 het deed, hij in principe voldeed aan de verwachtingen. Maar als de wil ontbreekt om die problemen ook op te lossen, is het uiteindelijk einde oefening.
Vorig jaar bracht Takom een nieuw model van de M247 uit:
Deze is onderdeel van een korte serie M48-modellen, met verder een M48A3 en een M48A5. Omdat de M247 een aangepaste M48A5-romp gebruikte, is dat natuurlijk best logisch. Tot vorig jaar waren de enige manieren om een M247 te bouwen, het oude model van Tamiya of de Academy-kloon daarvan. Die hadden allebei natuurlijk dezelfde tekortkomingen, die vooral neerkwamen op de achterkant van de romp: in het echt waren de achterkant van de romp en een deel van het motordek van de M48A5 vervangen. Hier een M48A5:
(bron)
En een M247 uit dezelfde hoek:
(bron)
Maar Tamiya (en Academy) hadden niet meer dan een soort schans met een kist bovenop het normale motordek:
(bron)
Ik was jarenlang van plan om dat eens te corrigeren voor de Academy M247 in m’n voorraad, maar had daar nooit zo’n zin in. Toen Takom eenmaal een splinternieuwe M247 aankondigde heb ik die oude doorverkocht 🙂
Origineel wilde ik hem bouwen als een Amerikaanse in actieve dienst, een „wat-als” in de jaren ’90 of zo. M’n eerste idee was in de Golfoorlog, maar erg interessant wordt dat eigenlijk niet, denk ik. In Europa in driekleuren-NAVO-schema zou ook kunnen, maar dat schema staat me in het algemeen niet zo erg aan. Dus wat heb je dan over? Ik denk dat de Amerikanen hem best aan het buitenland geleverd zouden hebben, maar alleen aan landen die politiek betrouwbaar genoeg geacht werden voor zo’n geavanceerd voertuig. En dat zou dan vermoedelijk nog beperkt zijn tot landen die al M48A5s of M60s in gebruik zouden hebben, want een ander wil waarschijnlijk de logistiek voor een M48-onderstel er niet bij als ze al een ander model tank gebruiken. Dan kom ik uit op een rijtje van Israël, Italië, Noorwegen, Taiwan en Zuid-Korea — en ik denk dat Italië en Noorwegen af zouden vallen omdat die vermoedelijk dan toch liever een Gepard gehad zouden hebben, vanwege het Leopard-onderstel.
Zuid-Korea kan best een interessant model opleveren, met M48A5K-stijl aanpassingen aan de romp, en voor Taiwan aanpassingen als aan de CM-12. Maar omdat Israël er bekend om staat dat het behoorlijk knutselt aan voertuigen, leek me dat eigenlijk de leukere optie, ook omdat ik een berg onderdelen van andere Israëlische voertuigen overheb, die er mooi bij van pas zouden komen.
Eerste punt is dat na een tijdje de rupsbanden waarschijnlijk vervangen zouden zijn door die van de Merkava, zoals op de latere versies van de Magach (de Israëlische M60-opwaardering). Probleem daar is wel dat, hoewel setjes met die rupsband makkelijk genoeg te vinden zijn, er maar eentje lijkt te zijn waar óók de benodigde aandrijfwielen bij zitten. Dat setje van Legend dus gekocht, maar daar was ik uiteindelijk niet tevreden mee: alle stukken rupsband erin zijn kromgetrokken, wat een berg werk zou zijn om ze weer recht te krijgen met een föhn of heet water, en daarnaast houd ik niet zo van rupsbanden die ik aan de wielen moet plakken voor het schilderen. Niet in plastic, en al helemaal niet in resin. Maar wat dan? Uiteindelijk heb ik dit model gekocht:
Hier zitten de juiste schakels en aandrijfwielen bij, in plastic, en omdat deze uitvoering van de Magach ook gebruikt werd met de T142-rupsbanden van de M247, is het geen verspilling: gewoon T142’s erop doen met de aandrijfwielen van de M247.
Graven door m’n onderdelendozen leverde ook deze gietramen op:
In de eerste foto van een Israëlische M113 van AFV Club, die ik gekocht had om een Amerikaanse te maken, maar ik kon alleen de Israëlische versie vinden dus ik had deze gietraampjes over (twee van elk van de linkse twee, trouwens). Het gietraam in de tweede foto is van de Academy M113 Fitter, die ik 25 jaar of meer geleden ook niet als Israëlische gebouwd had, zodat ik nu wellicht delen kan gebruiken op dit model. De sleepkabels van Eureka heb ik wel speciaal voor dit model gekocht, want de Israëlische M60-kabels zijn ingewikkeld genoeg dat ik geen zin had om die zelf proberen te maken.
En om er dan helemaal voor te gaan: de kans is groot dat de M247 op een bepaald moment uitgerust zou zijn met Stinger luchtafweerraketten, en de Israëli’s hebben daar ook een lanceerinrichting voor gemonteerd op hun M163 luchtafweervoertuigen. Maar hoe kom je daaraan? Legend blijkt een setje te hebben om een plastic M163 om te bouwen, maar toen ik ging kijken waar ik die kon kopen, bleek dat setje met één zo’n lanceerder meer te kosten dan dit hele model van Italeri:
… waar er twee bij zitten 🙂 De kans is groot dat ik ze er allebei op plak, hoewel als ik er maar eentje zou doen, ik de LAV-AD ook nog gewoon zou kunnen bouwen (want de linker lanceerder is afneembaar).
Vorig jaar bracht Takom een nieuw model van de M247 uit:
Deze is onderdeel van een korte serie M48-modellen, met verder een M48A3 en een M48A5. Omdat de M247 een aangepaste M48A5-romp gebruikte, is dat natuurlijk best logisch. Tot vorig jaar waren de enige manieren om een M247 te bouwen, het oude model van Tamiya of de Academy-kloon daarvan. Die hadden allebei natuurlijk dezelfde tekortkomingen, die vooral neerkwamen op de achterkant van de romp: in het echt waren de achterkant van de romp en een deel van het motordek van de M48A5 vervangen. Hier een M48A5:
(bron)
En een M247 uit dezelfde hoek:
(bron)
Maar Tamiya (en Academy) hadden niet meer dan een soort schans met een kist bovenop het normale motordek:
(bron)
Ik was jarenlang van plan om dat eens te corrigeren voor de Academy M247 in m’n voorraad, maar had daar nooit zo’n zin in. Toen Takom eenmaal een splinternieuwe M247 aankondigde heb ik die oude doorverkocht 🙂
Origineel wilde ik hem bouwen als een Amerikaanse in actieve dienst, een „wat-als” in de jaren ’90 of zo. M’n eerste idee was in de Golfoorlog, maar erg interessant wordt dat eigenlijk niet, denk ik. In Europa in driekleuren-NAVO-schema zou ook kunnen, maar dat schema staat me in het algemeen niet zo erg aan. Dus wat heb je dan over? Ik denk dat de Amerikanen hem best aan het buitenland geleverd zouden hebben, maar alleen aan landen die politiek betrouwbaar genoeg geacht werden voor zo’n geavanceerd voertuig. En dat zou dan vermoedelijk nog beperkt zijn tot landen die al M48A5s of M60s in gebruik zouden hebben, want een ander wil waarschijnlijk de logistiek voor een M48-onderstel er niet bij als ze al een ander model tank gebruiken. Dan kom ik uit op een rijtje van Israël, Italië, Noorwegen, Taiwan en Zuid-Korea — en ik denk dat Italië en Noorwegen af zouden vallen omdat die vermoedelijk dan toch liever een Gepard gehad zouden hebben, vanwege het Leopard-onderstel.
Zuid-Korea kan best een interessant model opleveren, met M48A5K-stijl aanpassingen aan de romp, en voor Taiwan aanpassingen als aan de CM-12. Maar omdat Israël er bekend om staat dat het behoorlijk knutselt aan voertuigen, leek me dat eigenlijk de leukere optie, ook omdat ik een berg onderdelen van andere Israëlische voertuigen overheb, die er mooi bij van pas zouden komen.
Eerste punt is dat na een tijdje de rupsbanden waarschijnlijk vervangen zouden zijn door die van de Merkava, zoals op de latere versies van de Magach (de Israëlische M60-opwaardering). Probleem daar is wel dat, hoewel setjes met die rupsband makkelijk genoeg te vinden zijn, er maar eentje lijkt te zijn waar óók de benodigde aandrijfwielen bij zitten. Dat setje van Legend dus gekocht, maar daar was ik uiteindelijk niet tevreden mee: alle stukken rupsband erin zijn kromgetrokken, wat een berg werk zou zijn om ze weer recht te krijgen met een föhn of heet water, en daarnaast houd ik niet zo van rupsbanden die ik aan de wielen moet plakken voor het schilderen. Niet in plastic, en al helemaal niet in resin. Maar wat dan? Uiteindelijk heb ik dit model gekocht:
Hier zitten de juiste schakels en aandrijfwielen bij, in plastic, en omdat deze uitvoering van de Magach ook gebruikt werd met de T142-rupsbanden van de M247, is het geen verspilling: gewoon T142’s erop doen met de aandrijfwielen van de M247.
Graven door m’n onderdelendozen leverde ook deze gietramen op:
In de eerste foto van een Israëlische M113 van AFV Club, die ik gekocht had om een Amerikaanse te maken, maar ik kon alleen de Israëlische versie vinden dus ik had deze gietraampjes over (twee van elk van de linkse twee, trouwens). Het gietraam in de tweede foto is van de Academy M113 Fitter, die ik 25 jaar of meer geleden ook niet als Israëlische gebouwd had, zodat ik nu wellicht delen kan gebruiken op dit model. De sleepkabels van Eureka heb ik wel speciaal voor dit model gekocht, want de Israëlische M60-kabels zijn ingewikkeld genoeg dat ik geen zin had om die zelf proberen te maken.
En om er dan helemaal voor te gaan: de kans is groot dat de M247 op een bepaald moment uitgerust zou zijn met Stinger luchtafweerraketten, en de Israëli’s hebben daar ook een lanceerinrichting voor gemonteerd op hun M163 luchtafweervoertuigen. Maar hoe kom je daaraan? Legend blijkt een setje te hebben om een plastic M163 om te bouwen, maar toen ik ging kijken waar ik die kon kopen, bleek dat setje met één zo’n lanceerder meer te kosten dan dit hele model van Italeri:
… waar er twee bij zitten 🙂 De kans is groot dat ik ze er allebei op plak, hoewel als ik er maar eentje zou doen, ik de LAV-AD ook nog gewoon zou kunnen bouwen (want de linker lanceerder is afneembaar).
Laatst bewerkt:
