Af! Grant CDL

[Jakko Westerbeke]

Eigenlijk wil ik de JPK 120 afmaken, maar vanwege de harde wind van de laatste tijd kan ik niet spuiten (de afvoerslang van m’n spuitcabine moet door het raam naar buiten, maar daar staat de wind bijna recht op), dus ben ik in plaats daarvan begonnen aan een Grant Canal Defence Light van Takom:



Voor de geschiedenis en inzet van dit voertuig verwijs ik graag naar het artikel van Marcel von Hobe in De Tank nr. 264, juni 2020.

Om te beginnen heb ik de neus aan de romp gezet en voorzien van gietstructuur:



Dit is plamuur dat ik dun aangebracht heb met een spatel waarna ik er, terwijl het nog nat was, een dikke laag Bison ontvetter overheen gedaan heb en dan met een stugge kwast structuur erin gestippeld. Doe dit wel in kleine stukken van hooguit een paar vierkante centimeter, om te voorkomen dat de plamuur al zo hard wordt dat je er geen structuur meer inkrijgt.

Na droging ga ik het nog vlakker schuren, want zo is de structuur te grof en dik. Door te schuren wordt het veel subtieler en realistischer.

Daarna ben ik aan de wielstellen begonnen. Je krijgt daar een paar opties:



Alleen zegt Takom dat je de armen zonder uitsparingen en de linker van de twee voorkanten moet gebruiken, zonder de andere ook maar te noemen. Foto’s van Grants tonen inderdaad bijna uitsluitend de eenvoudigere armen, maar de voorkanten zónder de horizontale ribben, dus heb ik de andere gebruikt:



De wielarmen en wielen zelf moeten er nog in, natuurlijk. Wel belangrijk is om de armen niet vast te lijmen, want ze moeten uiteindelijk op de wielarmen rusten.

 

[Walter Jonkers]

Mooi voertuig! Ben benieuwd naar wat je er van gaat maken.

 

[Peter van Dijk]

Een apart beest... ik snap het ontwerp wel, maar was een gepantserd zoeklicht op rupsen ook echt nuttig ?

Veel plezier met deze kit 👍

 

[Jakko Westerbeke]

Mooi voertuig! Ben benieuwd naar wat je er van gaat maken.

Nou, vermoedelijk dicht bij recht uit de doos 🙂 Ik zit me nog wel te beraden over er een licht in te zetten, maar dat moet dan wel erg fel zijn en zoektochten leverden tot nu toe webwinkels met schappelijke prijzen maar geen geschikte LEDjes op, of webwinkels met goede LEDs maar verzendkosten in de richting van tien keer de waarde van de bestelling 🙁

ik snap het ontwerp wel, maar was een gepantserd zoeklicht op rupsen ook echt nuttig ?

Het artikel in De Tank gaat daar ook wel op in. Ze zijn amper gebruikt waar ze voor bedoeld waren, omdat ze teveel geheimgehouden werden, en zijn pas in het laatste halfjaar van de oorlog ook echt ingezet — en ook dan nog erg beperkt. Na de oorlog, natuurlijk, werden sterke zoeklichten op tanks bijna algemeen en zijn ze redelijk nuttig gebleken, volgens mij, tot ze natuurlijk verouderd werden door de komst van restlichtversterkers en warmtebeeldkijkers.

 

[Jakko Westerbeke]

Eerst de plamuur wat geschuurd en dan de oren van de transmissiebehuizing eropgeplakt:



Dat ging niet zo heel lekker, het past allemaal redelijk strak en ik ontdekte al snel dat je beter de zijplaten A11 eerst aan de oren D13 en D14 kunt lijmen, voordat je de combinatie ervan aan de romp monteert.

Op de wielarmen moet je een bout plakken:



Deze zijn op een kant van het gietraam gegoten, waar je ze vanaf moet snijden om dan op het oog op de arm te plakken. Een ietsje positievere locatie had wel gemogen, maar goed, zorg dat ze uitlijnen met de stang aan de binnenkant, want die houden ze uiteindelijk op z’n plek. Gelukkig krijg je 24 bouten, genoeg voor alle armen aan de binnen- en buitenkant van elk wielstel, maar zowel Takom als ik zien niet in waarom je ze ook aan de binnenkant zou doen, want die zie je toch niet. En dat is handig, want je raakt ze zo kwijt als je niet oppast (ik had er veertien nodig voor de twaalf armen).

Je hebt twee alternatieven: de ene is om de bouten gewoon weg te laten en het stangetje ook weg te snijden. De andere is eveneens het stangetje wegsnijden en dan ook nog een gaatje boren waar het gezeten heeft. De meeste Grants hadden wielstellen mét stangetje en bouten, maar er zijn foto’s van ze zonder maar met gat, en ook zonder allebei. Nog een optie is om de wielstellen helemaal te vervangen door latere met het terugloopwiel aan de achterkant.

Ik wilde verder zeggen dat je op moet letten dat je de wielen met de juiste kant naar buiten (richting de arm met de bout) moet doen, maar het blijkt dat Takom aan allebei de kanten van de wielen smeernippels heeft gegoten. Dit is niet correct, maar maakt het voor de modelbouwer veel makkelijker en aangezien die aan de binnenkant toch niet te zien zijn is het geen ramp.

Hoe dan ook, met de wielarmen in elkaar kon ik ze eenvoudigweg in de wielstellen klikken:



Let daarbij wel op dat de bouten aan de buitenkant komen, anders heb je een beetje voor niks al die moeite gedaan 🙂

Door alles nog los te laten zitten kun je later de wielstellen aan de romp lijmen en alles vlak uitlijnen op tafel of een glasplaat of zo, en er dan pas lijm tussen laten lopen.

De vering werkt daardoor wel, maar alleen per wielstel. Wil je meer dan het ene wiel naar boven en het andere naar beneden, bijvoorbeeld voor een diorama met geaccidenteerd terrein, dan moet je de veren A31 aan de bovenkant afvijlen zodat ze verder het wielstel in kunnen.

 

[Peter Ibes]

De later gebruikte versies (o.a. tijdens Veritable) hadden vaak wielstellen van een Sherman, mocht je dat nog willen aanpassen. De M3 wielstellen kun je dan weer gebruiken voor een vroege Sherman....

Peter

 

[Jakko Westerbeke]

Dat merkte ik ook al op in de tekst, inderdaad 🙂 Maar als ik die erop wilde hebben dan had ik deze niet in elkaar gezet 😉

 

[Jakko Westerbeke]

Bij de spanwielen zijn de velgranden als losse delen uitgevoerd, in plastic en niet als geëtst messing zoals bij elk ander model hiervan dat ik daarmee gezien heb:



Ik moet zeggen dat ik dit beter vind dan die etsdelen, want als je een plastic ring per ongeluk buigt is hij nog wel in model te krijgen. Bij eentje van haardun messing wordt dat heel wat moeilijker. Helaas blijft er hier wel best een naad achter, die natuurlijk nog gevuld moet worden.

Op de romp heb ik de opbouw gelijmd:



Takom laat je eerst de grote zijplaten monteren, dan doorgaan met het dak om daarna pas de voorkant eraan te lijmen. Mij lijkt dat vooral vragen om dat de zijkanten niet netjes recht zitten waardoor de rest slecht past. Daarom ben ik linksachter begonnen en heb dan met de klok mee alle platen erop gelijmd tot ik rechtsachter uitkwam, waarbij ik alleen het kromme deel waar het kanon doorheen komt, oversloeg tot de rechterzijwand er ook op zat. Dat deel voor het kanon past niet echt lekker, als je het aan de ene kant aansluit wil dat niet aan de andere, tot je lijm langs alle drie de kanten (links, rechts en onder) doet en het dan goed op z’n plek houdt tot het niet meer terugbuigt.

Dan, terwijl overal de lijm nog nat is, het dak erop en alles voorzichtig duwen en trekken tot de platen netjes aansluiten op de dakplaat. (En plak die natuurlijk nog niet vast, want er moet nog vanalles aan.)

 

[Jakko Westerbeke]

Bij het hoofdgeschut heeft Takom de Britse en Amerikaanse CDL’s door elkaar gehaald. De Amerikaanse waren (vaak? soms?) voorzien van een extra schild, maar de Britse zo te zien nooit. Toch word je gezegd om de delen daarvoor te gebruiken, en omdat ik dat pas wat later doorkreeg heb ik ze ook eerst in elkaar gezet. Tweede opmerking hierbij is dat Takom ook zegt om de contragewichten bij de monding te monteren (samen met een monding met nokjes daarvoor), terwijl Britse Grants vaker zonder dan met daarmee op foto’s staan — maar het voor Amerikaanse M3’s meestal andersom is.

Gelukkig zit er een tweede rotor in, onderdeel D4. Ik dook daarom m’n onderdelendoos in voor een M2 kanonloop van MiniArt, over van m’n vorige twee M3 medium tanks van dat merk (bij eentje had ik er een aluminium loop ingezet, bij de andere was die totaal overbodig) en moest die alleen nog 3 mm verlengen met 4,8 mm buis zodat hij ook echt past en op lengte is:



Boven de delen met een kraag eraan voor het externe schild, onder rotor D4 en de verlengde MiniArt-loop.

En toen ontdekte ik dat op gietraam E de loop zit die hoort bij de rotor 🙂 maar die van MiniArt is wat beter, onder meer door de trekken erin, dus ik houd die.

In het motordek zit de luchtinlaat, maar daar zit niks onder:



Je kijkt dus zo de romp in, en hoewel er nog een geëtst rooster overheen komt, blijf je toch dat gat houden. Je kunt eronder zwart schilderen, maar ik had van die eerste MiniArt M3 ook nog een onderdeel over voor precies dit probleem (daar niet nodig vanwege dat er een volledige motorruimte bij het model zit), dus:



En dan eronder:



Het zit hier nog niet vastgelijmd, want ik wil het eerst schilderen en dan pas het motordek vastlijmen.

 

[Peter van Dijk]

Mooie vorderingen Jakko, en altijd smakelijk om dit soort bouwverslaggeving te lezen 🤓👍

 

[Jakko Westerbeke]

Mooi, dan ga ik daarmee door 🙂 Met voor nu een foto van de huidige staat van de bouw:



Op zich weinig bijzonders. De rompplaten pasten net niet zo goed tegen het dak als de bedoeling was, misschien had ik dat er beter gelijk op kunnen lijmen terwijl de lijm op de andere delen nog nat was. De toren past netjes in elkaar, maar één van de zes klem-sluiting-gevallen op de voor- en achterranden van het dak sprong weg uit m’n pincet om vermoedelijk nooit meer op te duiken 🙁

 

[Jakko Westerbeke]

Het motordek past slecht aan de achterkant:



Dat was goed op te lossen door de achterrand wat af te vijlen:



Maar toen ik daarna de opbergkisten voor achterop in elkaar had gezet en ze paste, ontdekte ik wat er écht aan de hand is: de zijpanelen aan de achterkant zijn een fractie te kort. Dit concludeer ik uit dat de ophangbeugels van die kisten ook nét niet bij de achterplaat komen, met ongeveer een even groot gat als de overlap op de eerste foto boven. De betere oplossing was dus geweest om een klein stukje plastic strip tussen de zij- en achterplaten te lijmen zodat het motordek en de achterkant netjes op elkaar aansluiten.

 

[Peter van Dijk]

Het houdt je lekker bezig zo maar eigenlijk.... foei Tacom

 

[Jakko Westerbeke]

Op zich is het een keurig te bouwen model, maar het lijkt erop dat ze deze plaatjes een halve millimeter te kort gemaakt hebben. Er zitten ook nog andere bij, een vroeger model dat niet naar beneden doorloopt zoals deze. Ik weet niet of die wel de juiste maat hebben, misschien eens even nameten …

Maar m’n ervaring tot nu toe doet me denken dat ik de M3-serie van MiniArt beter vind. Deze van Takom is eenvoudiger te bouwen, maar de MiniArt-versie bouwde een beetje lekkerder, denk ik.

 

[Anne de Jong]

Een apart beest... ik snap het ontwerp wel, maar was een gepantserd zoeklicht op rupsen ook echt nuttig ?

Veel plezier met deze kit 👍

Niet echt Peter, alleen bij Nijmegen om de brug te bewaken tegen kikvorsmannen en bij de (rest van) de oversteken over de Rijn e.d. Zijn twee foto's van het ding in actie🙂

 

[Jakko Westerbeke]

Ze zijn zeer beperkt ingezet, ja, vooral vanwege de geheimhouding: het was eigenlijk de bedoeling om ze geheim en achter te houden totdat ze een beslissende bijdrage konden leveren aan een slag. Dat had natuurlijk als gevolgen dat ten eerste vele bevelhebbers die er gebrek aan gehad zouden kunnen hebben, niet vanaf wisten; en daarnaast dat van dat mogelijk beslissende moment eigenlijk altijd gedacht werd dat het nog niet aangebroken was. Dus werden ze niet gebruikt. Totdat de oorlog zo goed als gewonnen was en het geheim niet meer belangrijk was.

Ergens lijkt het wel op de vreemde geschiedenis van Window/Düppel: zowel de Engelsen als de Duitsers hadden rond dezelfde tijd bedacht dat dunne strips metaalfolie goed zouden werken om vijandelijke radar te storen, en allebei hadden ze het dan ook ontwikkeld en getest. Maar geen van de twee wilde ze gebruiken in de strijd om te voorkomen dat de tegenstander er ook achter zou komen en het tegen ze gebruiken 🙂

Wat trouwens de achterkant van het model betreft: inderdaad zijn de zijkanten die aan mijn model zitten, korter dan de vroege variant die ook bij het model zit: 8 mm tegen 8,5 mm, volgens m’n liniaaltje. Voor wie ook een Takom Lee of Grant wil bouwen met deze latere, lange zijplaten aan de luchtuitlaat: plak er een stripje 0,5 mm plastic tussen en je hoeft niet aan het motordek te vijlen.

 

[Jakko Westerbeke]

Het lijkt er sterk op dat de Grant CDL’s allemaal een pantserafdekking over de luchtinlaat hadden. Om deze reden heb ik het motordeel dat ik eerder maakte maar in de doos van m’n ongebouwde M31 TRV gedaan (want daar gaat het wel nodig zijn) en ben dan aan de hand van foto’s van de CDL in India, die ik toegestuurd kreeg na een vraag op Missing-Lynx over iets anders van de CDL, aan de slag gegaan om deze pantserkap te bouwen.


(Foto door Jim Goetz, met dank aan Leife Hulbert.)

Zie de bijgevoegde PDF voor tekeningen, gemaakt aan de hand van meten in die foto’s. Gebouwd heb ik hem door plastic plaat te lamineren:



Eerst platen uitsnijden van de juiste diktes (dubbel voor de bovenkant, want ik had geen 3 mm plaat), net ietsje te groot, dan op elkaar gelijmd en na droging bijgevijld tot de benodigde afmetingen. Daarna heb ik nog een laagje vulmiddel over de zijkanten gesmeerd en dat toen het droog was weer vlakgeschuurd, omdat ik bang ben dat anders de naden tussen de plaatjes toch misschien zichtbaar zouden blijven.



Je kunt dit natuurlijk ook maken door twee getrapte zijplaten te snijden en dan een plaat aan de bovenkant en vier strips aan de achterkant eraan te lijmen. (De kant die tegen de opbouw van de tank zit, was zo te zien open: er zit geen lasnaad.) Dat leek me vooral een priegelwerk te worden, en omdat je de open onderkanten toch amper of niet kunt zien, leek me lamineren en vijlen een makkelijkere methode.

Omdat er in de achterwand van de opbouw een luikje zit, dat net iets overlapt met het gat voor het rooster, is deze kap ietsje smaller dan het rooster, en de onderkant is ook iets korter. In het echt zit er daarom zo te zien een L-vormige plaat, maar voor een model is dat niet nodig, dus ik heb gewoon een rechthoekig plaatje in de opening gelijmd:



Eerst moesten de plaatjes op het motordek, waar de gril mee vastzit, weg want ze zitten in de weg voor de plaat. Daarom zijn die opnieuw gemaakt, en ook twee kleinere aan de rechterkant. Die zitten op de echte tank vastgelast. Daarna heb ik de kap op z’n plek gelijmd:



en dan de andere details aangebracht:

 

[Jakko Westerbeke]

Het motordek is nu grotendeels af:



Behalve dan de opbergkisten die Takom totaal vergeten is:

(foto via John Tapsell)

De brandblussers heb ik vervangen door exemplaren van Asuka, over van Sherman-modellen, en ook heb ik uit plastic strip een paar ontbrekende lipjes gemaakt waarmee de opbergkist linksvoor vastzit. Dat de zijkanten van het uitstekende deel van de achterkant te kort zijn, kun je goed zien met de achterste opbergkisten erop: de ophangbeugels ervan sloten niet op elkaar aan, dus ik heb er een stukje plastic strip van 0,25 bij 0,5 mm tussen gelijmd.

Eigenlijk ligt de sleepkabel ook niet helemaal goed: de ogen moeten verder naar achteren en naar binnen, zodat ze met riempjes vastgemaakt konden worden aan de schuinstaande tiedowns bij de achterrand van het motordek. Maar omdat die hele kabel uit één stuk gegoten is, geloof ik dat wel.

Let ook op de deksels voor de vuldoppen voor de benzinetanks. Van Takom krijg je ze zo:



Dus met lange, gebogen pennen. De M3 middelzware tanks hadden echter korte pennen, de gebogen werden eigenlijk alleen op Shermans gebruikt. Afsnijden net voor de bocht erin en je hebt wel de juiste lengte.

 

[Jakko Westerbeke]

Kisten bouwen, altijd leuk … Aan de hand van de foto boven en een paar bekendere, die je zo vindt als je even zoekt online, heb ik m’n model opgemeten om dan de maten van de kisten te bepalen — zie de PDF-bijlage 🙂

Alledrie heb ik ze gebouwd uit 0,5 mm plastic plaat, rekening houdend met de dikte van het materiaal. Hier de achterste kist als voorbeeld:



De zijkanten heb ik op de volle lengte gemaakt maar 0,5 mm lager dan in de tekening staat, de voor- en achterplaten zijn ook 0,5 mm lager dan aangegeven, en ook 1 mm smaller omdat er natuurlijk aan allebei de kanten een zijplaat tegenaan komt. Door stukjes vierkante staf in de hoeken te lijmen is het veel makkelijker om alles haaks te krijgen, en zolang je de kist niet open wilt laten zien, gaat dat toch uit het zicht zitten. De bovenkant:



… is een stukje plaat dat groter is dan de kist. Dit omdat het veel makkelijker is dan om te proberen hem precies op maat te snijden — de kans is groot dat hij net iets te klein uitvalt, en dan kun je opnieuw beginnen. Veel handiger dus om een duidelijk te groot stuk te nemen, dat je na droging van de lijm bij kunt snijden en -vijlen tot het vlak ligt met de andere platen:



Daarna heb ik de kist nog gladgeschuurd om van de vijlsporen af te zijn. Nu de rand van het deksel:



Dat zijn stukken 0,5 × 0,25 mm strip, gelijk gelijmd met de bovenkant maar aan één kant uit laten steken vanwege dezelfde reden als de bovenplaat: je hoeft niet zo nauwkeurig te werken op deze manier.

Dit is trouwens normaal gesproken ook de makkelijkste manier om zo’n kist te maken: alle vier de platen voor de zijkanten van de juiste hoogte maken maar net wat te lang, en net als de strip hier, uit laten steken aan één kant. Dat ging hier alleen niet makkelijk omdat geen enkele boven- of onderhoek op dezelfde hoogte zit als een andere.

Goed, na droging weer bijsnijden, en dan de naad tussen strip en bovenkant opvullen:



Daarna weer gladschuren, en ik kon de scharnieren en sluitingen toevoegen:



De scharnieren zijn niet meer dan een stukje ±0,1 mm plastic plaat met een beetje uitgerekt gietraam, de sluitingen zijn een stukje 0,5 × 0,5 mm strip met een in een rechthoek gebogen dun koperdraadje eromheen.

Ik heb ook de kist van Takom aan de linkerkant van zulke sluitingen voorzien, want Takom heeft die weergegeven als:



d.w.z. als een oog op de kist, waar een scharnierende lip overheen valt. Op foto’s van de CDL in India is echter heel goed te zien dat het sluitingen zijn die over een haak aan het deksel pakken en dan naar beneden getrokken worden.

Op de tank:

 

[Jakko Westerbeke]

De kist aan de voorkant is het ingewikkeldst van allemaal, maar volgens mij heb ik hem nu redelijk juist:



Ik ga geen hoes over de kanonmantel maken, want ik houd niet zo heel erg van tweecomponentenputty, en zie daarom op tegen al dat kneed- en boetseerwerk, in plaats daarvan zitten er strips op waar die hoes aan bevestigd werd. Ook de lampen zijn geplaatst, maar nog niet de beschermingsbeugels ervoor, noch de sirene.

Aan de andere kant heb ik nog een lamp geplaatst:



Deze was op zo te zien bijna alle CDL’s geplaatst (ook bij de Amerikaanse), en aangesloten door in de normale opening voor de kabel naar de koplampen, een T-stuk te plaatsen — hier nagebootst met 0,5 mm messing buis. Er moet nog een verduisteringskap op de lamp en ook een beschermbeugel omheen.

 

[Jakko Westerbeke]

De voorkant is nu af, geloof ik, met beschermbeugels, sirene en nog een paar details:



De geëtste beschermbeugels over alledrie de lampen zitten gewoon bij het model — ook die voor de lamp met verduisteringskap die Takom je helemaal niet geeft … misschien dat die wel bij de Amerikaanse CDL zit, en dat het etsraampje voor allebei hetzelfde is?

De drie beugels op de voorplaat zijn gewoon stukjes die ik geknipt heb van zo’n etsraampje voor een totaal ander model — wie wat bewaart, die heeft wat.

 

[Jakko Westerbeke]

Takom heeft de achterlichten verkeerd om:



Toen ik ze erop zette, pasten ze niet lekker, en dat bleek te zijn omdat ik ze ondersteboven monteerde ten opzichte van hoe Takom ze wil hebben. Dus andersom, dan passen ze wel. Maar elke keer als ik ernaar keek, vond ik er iets vreemds aan. Dus toch maar eens goed naar een foto gekeken, en inderdaad: ze zitten verkeerd om … de ovale glazen moeten bovenaan, zoals ik ze ook wilde doen zonder naar de instructies te kijken 🙂

Even lossnijden en weer erop plakken dan maar:



Veel Grant CDL’s lijken een (deel van een) ring op de romp gehad te hebben om de torenring te beschermen tegen kogels. In 1:35 lijkt die ongeveer 1,5 mm hoog en 0,75 mm dik geweest te zijn; omdat ik geen strip van die maten heb, heb ik maar een reepje uit 0,75 mm plaat gesneden, rond gebogen en op de romp gelijmd:



De echte bestond uit meerdere delen met naden ertussen, die ik nagemaakt heb door met een beitelvormig mes er doorheen te steken nadat de ring vastgelijmd was. Dan kun je tenminste het hele ding rond krijgen en sluit alles goed aan.

De toren is ook af, denk ik:



Eén van de zes klemmetjes langs de dakrand sprong weg uit m’n pincet en is totaal verdwenen, dus ik heb er maar een nieuw voor gemaakt. Op allemaal heb ik de boutkop weggevijld en vervangen door een geponste, omdat er een gietnaad en aanhechtingspunt precies doorheen ging. Door ze te vervangen zijn ze ook op alle zes even groot.

De antennevoeten komen uit de onderdelendoos, want Takom geeft je alleen een staafje zonder de ring eromheen, en de kegelvormige helemaal niet. Ik dénk dat ik die laatste op de juiste plek heb, want er zit daar op het dak een klein rond dekseltje, dat ik weggesneden heb om ruimte voor de antennevoet te hebben.

Voor het rek aan de zijkant krijg je twee geëtste strips voor onderin, maar die schoonmaken is veel meer moeite dan twee stukjes plastic strip van dezelfde afmetingen snijden 🙂 Er zitten nog twee stukjes geëtste strip bij waarvan Takom zegt dat je ze verticaal moet doen: dit stellen de riemen voor waarmee er iets in het rek vastgebonden kon worden, maar die indruk krijg je totaal niet van de onderdelen — je zou bijna denken dat ze bij Takom niet eens doorhadden wat dat zijn. Ik weet nog niet of ik er iets in ga doen, en of ik de riempjes ga maken als ik niets in het rek stop.

 

[Jan van Harn]

Mooi om te zien/lezen welke verbeteringen je aanbrengt en hoe je het doet! Ondanks dat er veel meer details op een model zitten dan 'vrogger', blijft het opletten dus.

Succes, Jan

 

[Jakko Westerbeke]

Lasnaden …



Ik probeerde het eerst met tweecomponentenputty, maar dat bleef niet plakken (rommel dat het is … plakt aan alles behalve wanneer je dat wél wilt) dus uiteindelijk ben ik bij de Steve Zaloga-methode uitgekomen: plastic staf of gietraam in oplosmiddel (Bison ontvetter) laten weken, dan een stukje afsnijden en op het model aanbrengen, meer oplosmiddel erop en met scherp boetseergereedschap er een las van maken. Ik heb 0,5 mm staf gebruikt aan de beschermring op het dak, en gietraam voor de rest. Er moeten er nog een paar, maar ik had het er even mee gehad 🙂

Ook heb ik de bouten gemaakt op de verschillende strips waar de kisten aan vastzitten:



Deze zijn 0,5 mm geponste rondjes, ook helemaal geen priegelwerk …

 

[Walter Jonkers]

Mooi bezig!!👍🏻👍🏻👍🏻

 

[Jakko Westerbeke]

Bedankt 🙂 De meet is in zicht …

Maar dit is waarom ik tegenwoordig een voorkeur heb voor wérkende rupsbanden:



Met van die link-and-length-dingen zoals hier heb je drie keuzes, voor zover ik kan zien:

1. Voor het schilderen alles vastlijmen — maar dan kun je er heel slecht bij met de verfspuit en het penseel.
2. Alles eerst schilderen en dan pas de rupsband monteren — maar dat lijmt moeilijk.
3. De rupsband afneembaar bouwen, in een paar stukken — maar dat is een priegelwerk en hij wil nog wel eens uit elkaar vallen.
   
   O ja, en natuurlijk:
   
4. Vervangen door andere 😉

De foto hierboven is methode 3. Ik heb hem in twee stukken gemaakt, de bocht over het aandrijfwiel met de onderkant, en de bovenkant met de bocht over het spanwiel tot aan het achterste loopwiel. Over allebei de kanten zit een stuk plakband om ze goed bij elkaar te trekken, anders sluiten ze nooit aan. Maar ook dat werkt niet zo heel erg lekker, vind ik, want de bovenkant veert op van de terugloopwielen — vandaar het opgerolde stuk papier, dat voldoende is om hem tegen de wielen aan te drukken.

Ook kwam ik een schakel te kort. Gelukkig zitten er op gietraam D extra schakels waarvan helemaal niet aangegeven wordt waar ze voor zijn, dus ik kon er eentje daarvan gebruiken om toch de uiteindes bij elkaar te brengen. Ik denk dat de oorzaak is dat de losse schakels dichter tegen elkaar komen te zitten dan de schakels van de langere stukken: bij die laatste zie je er licht tussendoor schijnen, maar de losse schakels plak je vlak tegen elkaar aan. Ik vermoed dat, als je evenveel ruimte daarbij laat, er wel gewoon genoeg zijn.

Gek genoeg is dit trouwens bijna omgekeerd t.o.v. de M4A2 van Zvezda, waar ik een schakel overhield.

 

[Peter van Dijk]

Ik denk dat de oorzaak is dat de losse schakels dichter tegen elkaar komen te zitten dan de schakels van de langere stukken: bij die laatste zie je er licht tussendoor schijnen, maar de losse schakels plak je vlak tegen elkaar aan. Ik vermoed dat, als je evenveel ruimte daarbij laat, er wel gewoon genoeg zijn.

Dat heb je goed gezien. Zelf heb ik dit eens meegemaakt met plastic rupsbanden samengesteld uit losse schakels. Volgens de instructies had ik
genoeg schakels gebruikt en toch een te korte rupsband.
Maar omdat de lijm nog niet uitgehard was kon ik de rupsband iets 'oprekken' door elke schakel iets los te trekken.
Andersom bleek net zo goed te werken, dus een te lange rupsband korter maken door de schakels iets aan te drukken.

 

[Jakko Westerbeke]

Ik denk het ook, en dat is op die manier goed op te lossen wanneer je de rupsband gelijk aan het model lijmt, maar niet hier waar ik hem er weer af wil kunnen halen, denk ik. In theorie kan het, maar het is zo’n gepriegel om hem netjes op z’n plek te krijgen én te zorgen dat hij niet vastlijmt dat het erg moeilijk gaat worden om hem ook nog goed op te rekken.

 

[Peter van Dijk]

De correctie door oprekken lukte mij destijds alleen netjes door de track in z'n 'mal' te leggen en pincetten te gebruiken.
Uiteraard was de lijm niet uitgehard.

Aldus geschiedde :

 

[Jakko Westerbeke]

De extra schakel is makkelijker, denk ik 😉

 

[Jakko Westerbeke]

De bouw is klaar, denk ik. De andere rupsband is ook af, ik heb nog een paar lasnaden gemaakt waar ik eerder geen zin meer in had, en een figuurtje van MiniArt toegevoegd:



De volgende stap zal zijn om nog wat Mr. Surfacer te kwasten over de nieuwe metalen delen, en dan kan hij gespoten worden.

 

[Jakko Westerbeke]

Eindelijk zit er ook een beetje verf op:



Dit zou SCC 15, Brits olive drab, moeten zijn. Ik heb het gemengd met Tamiya acrylverf naar een recept van de autoriteit op dit gebied, Mike Starmer: 5 delen XF-81 RAF dark green, 1 deel XF-58 olive green en 1 deel XF-71 cockpit green. Dit maakt het wat lichter en groener dan Amerikaans OD van bijvoorbeeld Mr. Aqueous Hobby, dat ik meestal gebruik voor Amerikaanse voertuigen. En natuurlijk was het nét op voordat ik de aandrijf- en spanwielen helemaal gespoten had, maar ik had geen zin om daarvoor nog wat meer in de airbrush te doen, dus die worden binnenkort met een penseel verder geschilderd 🙂

Waar ik minder blij mee be mis iets dat je in de foto ook al kunt zien: de toren schraapt verf van de ring die om de torenkrans zit. Ik denk dat ik de bajonetfitting van de toren maar weg ga snijden zodat hij niet hóéft te draaien maar er op elke stand in of uit kan.

 

[Rob Plas]

Er lijkt ook nog een naadje open te staan in de overgang van de bovenste schuine pantserplaat naar het horizontale dek. Of is dat optisch bedrog?

 

[Peter van Dijk]

Er lijkt ook nog een naadje open te staan in de overgang van de bovenste schuine pantserplaat naar het horizontale dek

ja, deze toch ?

 

[Rob Plas]

Idd!

 

[Jakko Westerbeke]

Klopt inderdaad, daar sluiten de onderdelen net niet lekker aan, wat denk ik m’n eigen schuld is. Over het hoofd gezien dat ik die nog moest vullen. Gelukkig heb ik nog zat van het mengsel waar de tank mee gespoten is 🙂

Wat ik niet begrijp van Takom: als je naar het model kijkt, zie je al de naden tussen de pantserplaten zitten. Maar die zijn ín de platen gegoten, en de delen van het model zijn aan de binnenkant afgeschuind zodat ze op de hoek bij elkaar komen. Als ze nu eens de rand van elke pantserplaat aan het onderdeel voor die plaat gegoten zouden hebben, zodat de randen van de modelonderdelen overeenkomen met de randen van de echte platen … Dat moet toch kunnen?



O ja! Dat kan inderdaad! Bij MiniArt, dan.

Nu ik twee M3’s van MiniArt en één van Takom gebouwd heb, vind ik die eerste beter. Er zitten details bij die Takom weggelaten heeft, de instructies zijn beter, en de pasvorm vind ik op veel punten ook net wat beter — vooral op belangrijke punten als die hele bovenbouw. OK, ze zijn ingewikkelder te bouwen en duurder, maar ik denk dat ik eerder nog een MiniArt-doos zou kopen dan eentje van Takom, als er de keuze is voor een M3-variant die ik wil bouwen.

 

[Jakko Westerbeke]

Verder met het schilderwerk:



Dit is lichtere vlekken in de panelen, gedaan met Mig 0068 IDF Green rechtstreeks uit het flesje, dan een laag verdunde (ongeveer 1:1) Army Painter Soft Tone en daarna drybrushen met Revell 45 Licht-olijf.

De binnenkant van het ladersluik heb ik met Mr. Aqueous H78 Olive Drab (2) gedaan om aan te geven dat dat niet overgespoten is door de Engelsen.

 

[Jakko Westerbeke]

De wielen en rupsbanden zijn nu ook grotendeels klaar:



Wat niet goed te zien is, is dat ik de randen van de wielen metaalkleurig geschilderd heb:



Dit omdat de verf daar behoorlijk vanaf sleet door de tanden van de rupsbanden. Op zwart-witfoto’s is dit meestal ook heel slecht te zien, omdat het blanke metaal weinig verschilt qua grijstint van de verf op de tank.

Nu zit ik er vooral even over na te denken of ik beter eerst de romp en rupsbanden vuil kan maken en dan pas aan elkaar lijmen, of andersom …

 

[Jakko Westerbeke]

De markeringen zitten erop:



Takom is hiermee alleen ook wat kort door de bocht gegaan. De instructies geven markeringen voor vijf voertuigen, maar het geeft héél sterk de indruk dat men de bekende foto’s van Giraffe:



… als uitgangspunt heeft genomen en dan de rest uit dezelfde mal heeft laten komen. Alle vijf hebben namelijk precies dezelfde markeringen, alleen de specifieke namen, nummers en eskadronssymbolen verschillen. Daarbij komt dat Giraffe het registratienummer niet alleen op de zijkanten had maar ook op de voor- en achterkant had staan, wat erg ongebruikelijk is bij Britse tanks. Takom zegt dat je dat voor alle vijf moet doen, en geeft dus ook elk nummer vier keer in plaats van twee, en ook dat de brugclassificatie óók op de achterkant moet, wat helemaal nergens op slaat.

Ik heb gekozen voor de markeringen voor Badger, maar zonder die twijfelachtige punten. Het lijkt erop dat het eskadronssymbool (het blauwe vierkant) onwaarschijnlijk is, maar goed, ik wilde toch al geen geen specifiek voertuig nabouwen dus dat laat ik zo.

 

[Jakko Westerbeke]

Na de markeringen heb ik eerst het model vuil gemaakt met een wash van Revell 82 dark earth, redelijk dun aan de onderkant en veel dunner bovenop omdat ik het voertuig niet al te vies wil hebben. Daarna de rupsbanden erop:



(De kleur lijkt hier anders dan in de vorige foto’s, maar dat is omdat ik een nieuwe zwarte achtergrond voor de fotocabine heb, voor de rest is er niks anders.)

Ook heb ik op een paar plekken het stof weer wat weggeborsteld door er olive drab overheen te doen, maar er moet nog meer gebeuren om hem overtuigender een beetje vuil en licht gebruikt te hebben.

 

[Jakko Westerbeke]

Ik vind dat hij af is:

 

[Jan van Harn]

Hoezo is OD saai?