- Interesses
- Bevrijding Nederland 1944-1945
- Schalen
- 1:16
- 1:35
Re: Panther 222 Overloon 23-03-2016
Het 40 jarig bestaansfeestje van de de Twenot was een geweldige happening. Jan-Willem en de zijne hadden een waar feest gecreëerd wat alleen maar smaakt naar meer. Veel handel, een enorme hoeveelheid modelgroepen en een indrukwekkend aantal modellen voor de wedstrijd.
Het warme welkom bij een mooi en indrukwekkend museum als Overloon doet mij ook altijd goed. Niet dat er iets mis is met een mooi zalencentrum ergens in het land maar om als militaire modelbouw club aanwezig te mogen zijn tussen al wat ons zo interesseert in de 1:1 schaal is werkelijk geweldig. Zo vind ik als ouwe rot het nog steeds jammer dat er niets meer mogelijk is bij de Cavalerie te Amersfoort.
Ook van het verjaardagscadeau wat werd uitgedeeld aan de leden werd ik even stil. Niet mijn schaal en periode van interesse maar wat een mooie keuze. Deze heeft al een ere plek gekregen in de hobbykamer.
Dan mijn matties. Het trio Kwik, Kwak en Kwek moet duidelijk vaker op pad. Ondanks dat Kwak in een niet al te best bui was op de terug reis is het geen moment stil en saai geweest. Dank mannen.
Ook het wederzien van zoveel fijne personen uit onze geweldige club was wederom geweldig. Altijd is de tijd te kort om met zoveel mensen bij te praten.
Ook de eer om te mogen jureren is altijd een feest zeker deze keer samen met Jan Coen. We hebben er veel werk aan gehad maar dat was het echt wel waard.
En dan het einde…………
Wat er gebeurt is begrijp ik niet helemaal en jammer genoeg komt dit vaker voor. Ondanks dat we zoals Johanna terecht schrijft bouwen voor onszelf heb je toch altijd stiekem de hoop dat dit ook gezien wordt door andere mensen. In mijn geval kreeg ik voor het werk met de 222 grote waardering van mensen als Jack Didden, Maarten Swarts en Erik van den Dungen (directeur van het museum). Geen van drieën actieve modelbouwers maar zeer ter zaken kundig. Dit doet goed en als je dan ook nog van de beter bouwers om je heen te horen krijgt dat je het deze keer toch wel aardig hebt gedaan zijn de verwachtingen toch wel positief. Ook de jaren lange ervaring in de modelbouw heeft me reëel genoeg gemaakt om mijn eigen werk in te schatten.
Als dan tijdens de prijsuitreiking blijkt dat ik in eerste instantie niet eens in aanmerking bent gekomen voor een derde prijs ontstaat er toch een grote vraag. In het verleden ben ik in dit soort situaties met een ontevreden gevoel naar huis gegaan en lag ik de schuld uiteindelijk bij mezelf. In deze tijd wil ik dan toch weten wat er aan bleek te mankeren en heb ik direct gevraagd of ik het juryformulier mocht inzien. Hieruit bleek dat dat de jury het werk als slecht tot middelmatig had gewaardeerd. Waarom dit was werd niet vermeld maar één van de twee juryleden was in de veronderstelling dat ze het juist als erg goed hadden gewaardeerd. Dit is een vreemde zaak waar ik niets meer aan wil doen maar creëert wel de vraag hoe dit mogelijk is.
Het juren blijft natuurlijk mensen werk en natuurlijk is iets wat de ene mooi vind het niet doet bij de andere maar als je als jury iemand de laagste punten durft toe te bedelen verdient dit op zijn minst een uitleg op het formulier. Zo hebben Jan Coen en ikzelf in ieder geval gehandeld.
Uiteindelijk kwam het bestuur nog met een bronzen plak wat mij verbaasde met deze zeer slechte waardering door de jury maar het kwaad was al geschied en het fantastisch weekend werd afgesloten met een ongelofelijk rotgevoel.
Trouwens Roger, enorm bedankt voor de opkikker en ja ik ga natuurlijk door met de diorama. Nu zitten we echter met de vraag wie de treffer heeft geplaatst die de 222 tot stilstand dwong. Volgens de specialisten zou dit een Majoor zijn geweest en als dat zeker is moet ik het figuur met die P.I.A.T. deels herbouwen.
Dan heb ik uiteraard nog wel een prijs gekregen voor het werk die er wel toe deed. Het museum heeft een enorm mooi prijzenpakket samen gesteld voor het in hun ogen mooiste model wat te maken had met de strijd bij Overloon en Venray. Wat alleen jammer was is dat niet veel mensen in de wedstrijd dit hadden opgepikt.
Dus we gaan weer verder
Groet
Marcel
Het 40 jarig bestaansfeestje van de de Twenot was een geweldige happening. Jan-Willem en de zijne hadden een waar feest gecreëerd wat alleen maar smaakt naar meer. Veel handel, een enorme hoeveelheid modelgroepen en een indrukwekkend aantal modellen voor de wedstrijd.
Het warme welkom bij een mooi en indrukwekkend museum als Overloon doet mij ook altijd goed. Niet dat er iets mis is met een mooi zalencentrum ergens in het land maar om als militaire modelbouw club aanwezig te mogen zijn tussen al wat ons zo interesseert in de 1:1 schaal is werkelijk geweldig. Zo vind ik als ouwe rot het nog steeds jammer dat er niets meer mogelijk is bij de Cavalerie te Amersfoort.
Ook van het verjaardagscadeau wat werd uitgedeeld aan de leden werd ik even stil. Niet mijn schaal en periode van interesse maar wat een mooie keuze. Deze heeft al een ere plek gekregen in de hobbykamer.
Dan mijn matties. Het trio Kwik, Kwak en Kwek moet duidelijk vaker op pad. Ondanks dat Kwak in een niet al te best bui was op de terug reis is het geen moment stil en saai geweest. Dank mannen.
Ook het wederzien van zoveel fijne personen uit onze geweldige club was wederom geweldig. Altijd is de tijd te kort om met zoveel mensen bij te praten.
Ook de eer om te mogen jureren is altijd een feest zeker deze keer samen met Jan Coen. We hebben er veel werk aan gehad maar dat was het echt wel waard.
En dan het einde…………
Wat er gebeurt is begrijp ik niet helemaal en jammer genoeg komt dit vaker voor. Ondanks dat we zoals Johanna terecht schrijft bouwen voor onszelf heb je toch altijd stiekem de hoop dat dit ook gezien wordt door andere mensen. In mijn geval kreeg ik voor het werk met de 222 grote waardering van mensen als Jack Didden, Maarten Swarts en Erik van den Dungen (directeur van het museum). Geen van drieën actieve modelbouwers maar zeer ter zaken kundig. Dit doet goed en als je dan ook nog van de beter bouwers om je heen te horen krijgt dat je het deze keer toch wel aardig hebt gedaan zijn de verwachtingen toch wel positief. Ook de jaren lange ervaring in de modelbouw heeft me reëel genoeg gemaakt om mijn eigen werk in te schatten.
Als dan tijdens de prijsuitreiking blijkt dat ik in eerste instantie niet eens in aanmerking bent gekomen voor een derde prijs ontstaat er toch een grote vraag. In het verleden ben ik in dit soort situaties met een ontevreden gevoel naar huis gegaan en lag ik de schuld uiteindelijk bij mezelf. In deze tijd wil ik dan toch weten wat er aan bleek te mankeren en heb ik direct gevraagd of ik het juryformulier mocht inzien. Hieruit bleek dat dat de jury het werk als slecht tot middelmatig had gewaardeerd. Waarom dit was werd niet vermeld maar één van de twee juryleden was in de veronderstelling dat ze het juist als erg goed hadden gewaardeerd. Dit is een vreemde zaak waar ik niets meer aan wil doen maar creëert wel de vraag hoe dit mogelijk is.
Het juren blijft natuurlijk mensen werk en natuurlijk is iets wat de ene mooi vind het niet doet bij de andere maar als je als jury iemand de laagste punten durft toe te bedelen verdient dit op zijn minst een uitleg op het formulier. Zo hebben Jan Coen en ikzelf in ieder geval gehandeld.
Uiteindelijk kwam het bestuur nog met een bronzen plak wat mij verbaasde met deze zeer slechte waardering door de jury maar het kwaad was al geschied en het fantastisch weekend werd afgesloten met een ongelofelijk rotgevoel.
Trouwens Roger, enorm bedankt voor de opkikker en ja ik ga natuurlijk door met de diorama. Nu zitten we echter met de vraag wie de treffer heeft geplaatst die de 222 tot stilstand dwong. Volgens de specialisten zou dit een Majoor zijn geweest en als dat zeker is moet ik het figuur met die P.I.A.T. deels herbouwen.
Dan heb ik uiteraard nog wel een prijs gekregen voor het werk die er wel toe deed. Het museum heeft een enorm mooi prijzenpakket samen gesteld voor het in hun ogen mooiste model wat te maken had met de strijd bij Overloon en Venray. Wat alleen jammer was is dat niet veel mensen in de wedstrijd dit hadden opgepikt.
Dus we gaan weer verder
Groet
Marcel
