Update over de rupsbanden: nummer twee vordert gestaag
🙂 Voor wie ook zo’n model bouwt, is het misschien handig even m’n methode uit te leggen.
Dit is de mal uit een eerdere foto, met een stuk rupsband erin waar ik aan bezig ben. Omdat de pennen aan de end connectors zitten in plaats van aan de schakels, moet je twee binnenhelften van schakels (onderdeel Eg1) naast elkaar leggen en kun je met een pincet een end connector (onderdeel Y) met de geleidenok naar beneden, in de uitsparingen plaatsen aan allebei de kanten (hier ligt er maar eentje). Omdat er maar weinig ruimte voor is moet je die wel een beetje rond de schakel manoeuvreren, en daarbij loop je het risico dat die verschuift.
Dan doe ik een druppeltje lijm op en rond de hoger liggende rechthoek in het midden, maar niet zoveel dat het in de uitsparingen loopt. Voordat dat droogt leg ik de buitenhelft van de schakel (onderdeel Eh1) erop en druk die stevig met m’n vinger aan.
Daarna is het door met de volgende — verstand op nul, blik op oneindig en luisteren naar liedjes op de radio tot je dit klusje weer beu bent
🙂
De cijfers op de schakels zijn de tientallen van het aantal schakels: op deze rupsband zitten er nu dus 61 en ik ben met de 62e bezig. Dit er met een potlood opschrijven spaart je heel veel telwerk of nameten.
Om de eerste rupsband op het model te passen heb ik de laatste schakel die ik dacht dat nodig was, niet gelijmd maar met een stukje plakband aan de binnen- en buitenkant van de rupsband vastgemaakt. Op die manier weet je zeker dat hij nog los kan als de rupsband te kort blijkt te zijn.
Maar in het algemeen gesproken: deze manier van rupsbanden bouwen is, wat mij betreft, iets dat je hooguit één keer per leven hoeft mee te maken … voor toekomstige MiniArt M3’s, of vergelijkbare voertuigen, koop ik wel een set van een ander merk.
