Het vintage blok resin van Scale Line uit de 90-er jaren stond al een poosje te wachten.Toen er nog een 2e op dook en bleek dat de Cavalerie verzameling er graag meer had besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en ze "even" te pimpen. (tenslote bouw ik wel vaker 2 voertuigen tegelijk....)
Mijn onderbuik gevoel om die eerste die ik al een aantal jaren had liggen en mijn vacu model uit de 80-er jaren ergens diep op een schap te zetten bleek helemaal te kloppen.
Probleem 1 is de TraDo, waar weinig bruikbare foto's van zijn, Dat is echter het belangrijkste onderdeel, waar eigenlijk het hele ontwerp rond draait (Letterlijk en figuurlijk) Er zijn originele tekening van, maar er is geen een model in de handel dat zelfs de plaats van het verenpakket goed heeft. Meester tekenaar Frans Schmidt kwam heel ver met de vertaling van de informatie naar een model, en ook Ton Rijnberk's master uit 1986 zit in de buurt. (best knap met zo weinig informatie in die tijd) Grootste obstakels:
1) het achterspatbord zit te laag. Het scheelt maat een 1,5 mm maar op zicht zie je het meteen omdat het precies op de knik in de pantserplaten zit, en op het model daar ruim onder.
2) Bijna alle wielen zijn zonder de ronde wieldop. In veel publicaties word het een pantserplaat genoemd, maar dat lijkt me nutteloos op die plaats. Eerder een bescherming tegen vuil.
3) De romp van Scale Line heeft een randje aan de onderkant dat lijkt op een chassis. Dat kan niet, de pantserplaat is tot de onderkant vlak,
4) de extreme uitslag van de trado maakt een geweldige flexibiliteit mogelijk in het oversteken van hobbels Met de tekeningen en de foto's ernaast blijkt dat de as gewoon iets lagen hoort dan in het model, de bodem zit te hoog.
Dus, de achterspatborden moeten eraf en er moet een plaaatje op. Bijkomstig: als je de filmbeelden van de terrein tests goed bekijkt, kijk je heel even langs de as af door de romp heen. Hij heeft een verstevigende holle balk in de romp zitten. Zagen en schuren is in resin niet slim. De vezels schijnen net als asbest gevaarlijk te zijn. Dus met een stevig mes de randen een tiental keren ingeritst. Dan voorzichtig breken en heb je een spatbord in 3 stukken.
De wielen kreeg ik kostenloos van MR. Geweldig! Het goede profiel en de mooie ronde dopjes.
Dus, schuren,plamuren, schuren plamuren. Gelukkig is de Umbauwagen bijna klaar (Not)
Maar ow, wonder, een kleine ontdekking die ook voor die Hudson neus werkt. Omdat je nat MOET schuren voor het resin blijkt deze eenvoudige autoplamuur, die helemaal verpoedert als je eraan schuurt, ineens perfect vast, strak en prima te verwerken. Die zag ik niet aankomen. (Everything happens for a reason?)
Mijn onderbuik gevoel om die eerste die ik al een aantal jaren had liggen en mijn vacu model uit de 80-er jaren ergens diep op een schap te zetten bleek helemaal te kloppen.
Probleem 1 is de TraDo, waar weinig bruikbare foto's van zijn, Dat is echter het belangrijkste onderdeel, waar eigenlijk het hele ontwerp rond draait (Letterlijk en figuurlijk) Er zijn originele tekening van, maar er is geen een model in de handel dat zelfs de plaats van het verenpakket goed heeft. Meester tekenaar Frans Schmidt kwam heel ver met de vertaling van de informatie naar een model, en ook Ton Rijnberk's master uit 1986 zit in de buurt. (best knap met zo weinig informatie in die tijd) Grootste obstakels:
1) het achterspatbord zit te laag. Het scheelt maat een 1,5 mm maar op zicht zie je het meteen omdat het precies op de knik in de pantserplaten zit, en op het model daar ruim onder.
2) Bijna alle wielen zijn zonder de ronde wieldop. In veel publicaties word het een pantserplaat genoemd, maar dat lijkt me nutteloos op die plaats. Eerder een bescherming tegen vuil.
3) De romp van Scale Line heeft een randje aan de onderkant dat lijkt op een chassis. Dat kan niet, de pantserplaat is tot de onderkant vlak,
4) de extreme uitslag van de trado maakt een geweldige flexibiliteit mogelijk in het oversteken van hobbels Met de tekeningen en de foto's ernaast blijkt dat de as gewoon iets lagen hoort dan in het model, de bodem zit te hoog.
Dus, de achterspatborden moeten eraf en er moet een plaaatje op. Bijkomstig: als je de filmbeelden van de terrein tests goed bekijkt, kijk je heel even langs de as af door de romp heen. Hij heeft een verstevigende holle balk in de romp zitten. Zagen en schuren is in resin niet slim. De vezels schijnen net als asbest gevaarlijk te zijn. Dus met een stevig mes de randen een tiental keren ingeritst. Dan voorzichtig breken en heb je een spatbord in 3 stukken.
De wielen kreeg ik kostenloos van MR. Geweldig! Het goede profiel en de mooie ronde dopjes.
Dus, schuren,plamuren, schuren plamuren. Gelukkig is de Umbauwagen bijna klaar (Not)Maar ow, wonder, een kleine ontdekking die ook voor die Hudson neus werkt. Omdat je nat MOET schuren voor het resin blijkt deze eenvoudige autoplamuur, die helemaal verpoedert als je eraan schuurt, ineens perfect vast, strak en prima te verwerken. Die zag ik niet aankomen. (Everything happens for a reason?)
