Ditmar Tabben
Lid van de TWENOT
Hallo mede-TWENOT-collega's,
Hierbij dan het beloofde verslag van mijn diorama waarmee ik heb deelgenomen aan de Overloon FOC. Tevens is dit voor mij ook de eerste keer dat ik een onderwerp post met bijhorende foto's, dus ik hoop dat het lukt! 😀
Misschien ook meteen een mooie gelegenheid om me toch nog even snel een beetje voor te stellen, wel zo geinig... Nou ja, jullie raden het al; heb de naam Ditmar meegekregen, 37 lentes jong, woonachtig in Riddekerk waar ik plezierig vertoef met mijn vriendin en 2 honden, Benno + Baco... 🤣 Mag graag een stukje rondblazen op de motor. Klussen en tuinieren zijn ook graag gedane bezigheden. Verder werkzaam in de reklame en dan specifiek in de sign-branche. Ik maak bv beletteringen voor bedrijfswagens, pak complete auto's in met folie (wrappen), verzorg en installeer verlichte letters aan winkelgevels, groot formaat full-colors, ontwerpen van allerlei grafische dingen zoals huisstijlen, muurprints, canvasdoeken, enz. enz. enz. Te veel om op te noemen!! 😱
Het displaytje wat jullie aan het eind van dit verslag op de wedstrijdtafel zien staan bij mijn dio, heb ik bv ook zelf gemaakt en geprint op vinyl, plaatje Evergreen erachter en voila! 😉
Mijn modelbouwcarriere is rond mijn 11e begonnen met vliegtuigjes in allerlei schalen, plafond vol aan visdraadjes... Tijdens een schooltripje naar Parijs voor kunstgeschiedenis, struikelde ik in een zaakje over de boekjes van Verlinden en ik was meteen verkocht! Begonnen aan mn eerste diorama's. Door de jaren heen is mijn interesse toen verschoven naar allerlei Amerikaans auto spul en dan met name racewagens, dragsters, musclecars, enz. Na deze periode is eigenlijk alles een beetje in de vergetelheid geraakt en heb ik er bijna 10 jaar niets aan gedaan... 😢 Totdat ik vorig jaar februari ineens weer de kriebels kreeg (bloed kruipt waar het niet gaan kan) en de voorraad eens ging inspecteren die nooit was weggegooid, maar wel een dikke laag stof had vergaard. Dus ben weer met volle kracht vooruit begonnen, me verdiept in de nieuwste technieken en snufjes en zo sta je dan ineens met goud in je knuistjes op je allereerste wedstrijd.... 🙄
Maar goed luitjes, genoeg van dit geleuter, laten we beginnen...
Neuzende op het forum, las ik begin april dat er een Overloon FOC georganiseerd werd. Dit was al in februari bekend, dus ik was wat laat zeg maar. Toch besloten mee te gaan doen, als een dolle stier info bij elkaar gaan sprokkelen over 'De Slag' en kwam uit op Wikipedia. Stond een heel stuk over wat er allemaal gebeurt was daar en mijn oog viel ineens op het woord 'bloedbeek', verder zoeken daarop en ineens had ik zoiets van; "Dat wordt 'm!" Verder uitpluizen en foto's zoeken voor het idee.
Vervolgens eerst alles bij elkaar sprokkelen wat ik nodig had. Tank, figuren, accessoires, modder (heeeel veel modder). Oproepje gedaan wie er nog een Churchill had liggen. Dit bleek ons aller Peter van Dijk te zijn en die heeft zijn Mk.VII ter adoptie aangeboden (Jammer van de decals, Peter... Daar heeft iemand anders me weer mee uit de brand geholpen 😉 )
Nog wat mennekes gescoord die een cursus 'hoe speel ik dood' hadden gevolgd (verklaart zich later):
Goed.... En toen aan de slag:
Tankje bouwen, ging allemaal vanzelf, Tamiya kwaliteit.
De gebruikelijke aanpassingen, lasnaadje hier, stukje PE daar, alvast wat bepakking geinstalleerd.
IKEA lijstje gehaald als strakke border en toch maar een loopje bij RB Model besteld (plastic rommel in 2 helften... 🤐 ) alsmede een mooie antenna mount.
Begin gemaakt met de ondergrond. Blok styrofoam gehaald bij Harolds in Rotterdam en weggechopt wat geen beek werd... Toch even checken of het allemaal in de goede verhoudingen is.
Toch ook nog effies nieuwe handgrepen gevouwen, want die bonken dat gaat natuurlijk nergens over.
Ik wilde ook nog wat extra armour om de turret wat meer aan te kleden, had nog wat Italeri liggen wat zich hopeloos verveelde, dus die tracks moesten er aan geloven! 😈 Lekker erin peuren met een scalpel en schuurpapier eroverheen.
Sowieso werd deze vorm van bescherming vaak 'on the fly' bedacht, dus daar kon ik alle kanten mee op...
Oke, volgende... Sleepkabels waren prut en afgekeurd, dus snel de site van Scale-World op en bij Rob een mooi setje besteld.
Toen was het tijd voor zo'n menneke! Hey, zou jij blij kijken met zo'n gat in je pens? 😀
Van verschillende ledematen uit de set, kon ik een soort van drijvend en slap lichaam maken. Kopje van Hornet erop en een lijk was geschapen... Verder nog een been met half bovenlijf gemaakt wat ik uit 1 van de ontsnappingsgaten aan de zijkant van de tank wilde laten bungelen.
Ook voor de accesoires was het tijd geworden. Ik had er nogal wat voor ogen, dus de penselen werden tevoorschijn getoverd. Start van een Duitse granaatkist van Plusmodel. Basislaag met een creme-achtige kleur, vervolgens met een speciale kwast die ik heb met onregelmatige haren, houtnerf geschilderd met raw sienna en burnt sienna olieverf. Decals erop en ready!
Jerrycan, wat mijnen, geweren...
Ondertussen was ook mijn naamplaatje binnengekomen vanuit Engeland, gemaakt door NameIt! 🙂
Er zat inmiddels ook een weekje Normandie aan te komen, wat al geboekt was voordat ik besloten had om mee te doen, dus dat kwam er ook nog tussendoor... Als de sodemieter de Churchill afgerond voor het spuiten en nog wat vorderingen gemaakt aan Johnny.
Aangezien ik elk uurtje kon gebruiken om de deadline te halen, ging het hele spul zelfs mee naar La France... Oui oui!!!! Daar zat ik dan, een Churchill tank te weatheren in Normandie... Het leek wel een TWENOT sprookje!! (Wat een foeilelijk tafelkleed, trouwens!)
Eenmaal weer thuis en een hoop mooie impressies en herinneringen rijker, ging het weer volgas verder. Proefplaatsing van al het losse spul op de ondergrond, die ik van te voren al had bewerkt met een kwast met pure thinner. De thinner vreet zich heel onregelmatig door het schuim heen (wel gecontroleerd kwasten...) en daardoor krijg je al een hele mooie structuur van grond. Hoe meer thinner, des te grover de bodem. Wel eerst laten drogen en de thinner laten verdampen, want het schuim smelt als het ware en plakt overal aan vast!
Verder met de klomp staal... Schaduwwashes met raw umber, bepakking en alle items een basiskleur gegeven, decals aangebracht, beetje drybrushen, enz.
En alle verdere techniekjes zoals streaking, regensporen, stof, roestafzetting, chipping, olie- en brandstofvlekken, gladgepolijste randjes met grafiet, enz.
Kijk, daar heeft ie zich verstopt! Johnny nummer 2.
Krijg nou de vellen!? Hij is klaar!! Stressfactor minder...
Dus werd het tijd voor het landschap. Met originele Normandische bosgrond (ja ja...), gezeefd en al. Had al een hele mooie kleur van zichzelf, vond ik. Zonde dat er nog allerlei prut bij gemieterd gaat worden...
Schuimblok rondom verder netjes afgewerkt met mat zwart geplakt sheet en gemonteerd met dubbelzijdige tape en de hoeken verlijmd.
Met mijn gezeefde originele Normandische, naar koeienpoep riekende grond, 2 potjes European Wet Mud van MIG, geritseld bij Peter van Vallejo (ik kijk vanaf hier zowat zijn huiskamer in 😀 ), een hoop houtlijm en een kwart flesje Still Water van Vallejo, maakte ik een lekker bakje vol met vieze, natte modder. Het leek wel asfalt, wat een meuk!! En smeren maar! Rupsbanden van de tank volgeprakt en meteen in de ondergrond gedrukt, samen met de meeste accessoires. De groene paaltjes zijn mishandelde satestokjes en worden een prikkeldraadhekje.
De volgende fase was aangebroken en dat hield in vegetatie. Graspollen, riet, nog meer herfstblaadjes, takken, enz. Zoals jullie ook kunnen zien, liggen er op de bodem van de beek nog allerlei goodies... Helaas door het minder transparant blijven van de hars als ik gehoopt had, is van deze spulletjes NIETS meer te zien....!!! 😢 😢
Als ik ook geluiden zou kunnen posten, dan was er nu tromgeroffel te horen... Het werd tijd voor het meest zenuwslopende onderdeel van het project. Met nog iets minder als een week te gaan, was het de beurt aan de hars. Ook al had ik alle vertrouwen in dit product van Mr. Boat Epoxy (zie ook het nieuw gestarte topic; giethars voor waterpartijen) was het toch even billenknijpen. Afgezien van een paar testjes met een emmertje water, een regenton en een fontein, had ik totaal geen ervaring met een dergelijke hoeveelheid. Hoogste tijd voor een schietgebedje!
Na een test met een dummy poppetje in een klein schaaltje om te kijken of hij zou blijven drijven op/in de hars zoals een lijk doet, had ik Johnny 1 voor de zekerheid aan een hijskraantje op de goede hoogte gehangen. De test was goed verlopen, maar bedacht me ineens dat het dragend vermogen, de oppervlaktespanning van het water in de beek, veel lager zou liggen als de hars in het kleine schaaltje. De testpop bleef dan wel drijven, maar zou dit ook het geval zijn in de beek? 🙄
Vandaar de oplossing met het takeltje... Zo voorkwam ik in ieder geval dat Johnny 1 ineens op de bodem zou liggen.
Gietentijd!! Ik had het glaasje van een fotolijst in 2 gelijke helften gesneden en vastgezet met dubbelzijdige tape, precies daar waar het water moest stoppen. Helaas vergat ik in mijn enthousiasme de glaasjes in te vetten waar de hars tegenaan zou komen... Oh oh.... Maar goed, 450cc hars aangemaakt, beetje Vallejo bruin/groen erdoor en een paar druppels bloedrood. Niet teveel want ik wilde de spullen op de bodem nog kunnen zien, haha! Jammer joh!! 🙂
Met beleid de hele inhoud erin gegoten. Kon geen lek ontdekken, dus dat was alvast een meevaller. Wel kwamen een hoop blaadjes van de bodem naar de oppervlakte drijven, maar dat gaf wel een mooi effect. Constant de boel in de gaten houden, stofvrij afgedekt met een Curver box en duimen! Ook kwamen er toch redelijk wat bellen, de meeste knapten eenmaal boven, een aantal heb ik zelf laten klappen door er even heel vluchtig met een crème-brulee brandertje overheen te gaan. Dat werkte perfect. De belletjes die echt niet wilden verdwijnen, heb ik gecamoufleerd met wat extra blaadjes en los spul wat rond de rietkragen op het water drijft.
Inmiddels zijn we 5 dagen verder en is de hars zo hard als beton. Tijd om de glaasjes weg te halen.... Oh nee, je was wat vergeten. Nu zit het een beetje vast. Een beetje ERG vast!!!! Maar we laten ons niet kennen! Dan maar met grof geweld... Ik ben vervolgens 1,5 uur glas aan het wegbikken geweest, om daarna nog eens 5 uur de zijkanten van m'n beek weer spiegelglad te krijgen. Wel weer een ontdekking gedaan: je KAN glassplinters gewoon wegschuren. Als je maar geduld hebt. 😉
Daarna nog een laag gloss vernis erover en hij was als nieuw.
Anyway, eind goed al goed. Het geheel was op tijd af (23:45 uur de avond ervoor... ahum) en klaar om verscheept te worden naar Overloon.
Ja en toen was de grote dag daar. 8:30 uur vertrokken, rond 10:15 uur binnen. Spullen neergezet en eens rondneuzen wat er nog meer staat. Het was een gezellig geheel met hele mooie inzendingen, een aantal demo's en veel bekijks.
Een stuk wat mij erg aansprak, was deze Sherman. Ik weet alleen niet meer van wie die was. Iemand?
En ik kwam deze beauty nog tegen, die ik zelf nog op m'n verlanglijst heb staan. Deze gigantische T-35... Gelijk maar een poging wagen: heeft iemand deze nog liggen en ziet er geen heil meer in? Laat het me weten! 😀
Zo rond 16.30 uur werden de winnaars bekend gemaakt. Klamme handjes zo een eerste keer. Hoe gaat het allemaal in z'n werk, wie gaat er winnen? Er werden een hoop prijzen uitgereikt, het was bijna niet bij te houden. Totdat de categorie dioramas ineens aan de beurt is en je weer op het puntje van je stoel zit. Brons? Nee helaas... Zilver? Ach welnee, doe normaal, dat lukt nooit, dacht ik bij mezelf. En dan bij goud hoor je je eigen naam geroepen worden... Het zal toch niet? Dat moet een fout zijn... Echt??? Pleur op!!! Ik geloofde m'n oren niet. En dan zit je weer bij je vriendin naar je gouden plak te staren en dan moet je nog een keer naar voren komen omdat je ook nog eens de FOC gewonnen hebt! Effe serieus!!!! Mooie beker van J.W. overhandigd gekregen en een grote Tamiya doos ter beschikking gesteld door het museum. Mijn dag kon niet meer stuk. Nog even gezellig staan na te bomen over (inderdaad) het hars gevalletje en toen moest de reis huiswaarts weer gemaakt gaan worden. Maar dat ging met een soort gevoel alsof er vleugels aan mn voiture zaten!!
Oke mensen, het is een beetje uit de hand gelopen, m'n bouwverslag. Het is tegelijk ook een journaal van de meeting geworden. Ik hoop dat jullie er een hoop leesplezier van hebben gehad, binnenkort zal ik eens iets gaan posten waar ik op dit moment mee bezig ben. Op Overloon gescoord, de 3-delige European Cut Stone Bridge van Kirin, wat een zeldzaamheid!!
Bedankt allemaal en tot de volgende meeting!
Groeten Ditmar
Hierbij dan het beloofde verslag van mijn diorama waarmee ik heb deelgenomen aan de Overloon FOC. Tevens is dit voor mij ook de eerste keer dat ik een onderwerp post met bijhorende foto's, dus ik hoop dat het lukt! 😀
Misschien ook meteen een mooie gelegenheid om me toch nog even snel een beetje voor te stellen, wel zo geinig... Nou ja, jullie raden het al; heb de naam Ditmar meegekregen, 37 lentes jong, woonachtig in Riddekerk waar ik plezierig vertoef met mijn vriendin en 2 honden, Benno + Baco... 🤣 Mag graag een stukje rondblazen op de motor. Klussen en tuinieren zijn ook graag gedane bezigheden. Verder werkzaam in de reklame en dan specifiek in de sign-branche. Ik maak bv beletteringen voor bedrijfswagens, pak complete auto's in met folie (wrappen), verzorg en installeer verlichte letters aan winkelgevels, groot formaat full-colors, ontwerpen van allerlei grafische dingen zoals huisstijlen, muurprints, canvasdoeken, enz. enz. enz. Te veel om op te noemen!! 😱
Het displaytje wat jullie aan het eind van dit verslag op de wedstrijdtafel zien staan bij mijn dio, heb ik bv ook zelf gemaakt en geprint op vinyl, plaatje Evergreen erachter en voila! 😉
Mijn modelbouwcarriere is rond mijn 11e begonnen met vliegtuigjes in allerlei schalen, plafond vol aan visdraadjes... Tijdens een schooltripje naar Parijs voor kunstgeschiedenis, struikelde ik in een zaakje over de boekjes van Verlinden en ik was meteen verkocht! Begonnen aan mn eerste diorama's. Door de jaren heen is mijn interesse toen verschoven naar allerlei Amerikaans auto spul en dan met name racewagens, dragsters, musclecars, enz. Na deze periode is eigenlijk alles een beetje in de vergetelheid geraakt en heb ik er bijna 10 jaar niets aan gedaan... 😢 Totdat ik vorig jaar februari ineens weer de kriebels kreeg (bloed kruipt waar het niet gaan kan) en de voorraad eens ging inspecteren die nooit was weggegooid, maar wel een dikke laag stof had vergaard. Dus ben weer met volle kracht vooruit begonnen, me verdiept in de nieuwste technieken en snufjes en zo sta je dan ineens met goud in je knuistjes op je allereerste wedstrijd.... 🙄
Maar goed luitjes, genoeg van dit geleuter, laten we beginnen...
Neuzende op het forum, las ik begin april dat er een Overloon FOC georganiseerd werd. Dit was al in februari bekend, dus ik was wat laat zeg maar. Toch besloten mee te gaan doen, als een dolle stier info bij elkaar gaan sprokkelen over 'De Slag' en kwam uit op Wikipedia. Stond een heel stuk over wat er allemaal gebeurt was daar en mijn oog viel ineens op het woord 'bloedbeek', verder zoeken daarop en ineens had ik zoiets van; "Dat wordt 'm!" Verder uitpluizen en foto's zoeken voor het idee.
Vervolgens eerst alles bij elkaar sprokkelen wat ik nodig had. Tank, figuren, accessoires, modder (heeeel veel modder). Oproepje gedaan wie er nog een Churchill had liggen. Dit bleek ons aller Peter van Dijk te zijn en die heeft zijn Mk.VII ter adoptie aangeboden (Jammer van de decals, Peter... Daar heeft iemand anders me weer mee uit de brand geholpen 😉 )
Nog wat mennekes gescoord die een cursus 'hoe speel ik dood' hadden gevolgd (verklaart zich later):
Goed.... En toen aan de slag:
Tankje bouwen, ging allemaal vanzelf, Tamiya kwaliteit.
De gebruikelijke aanpassingen, lasnaadje hier, stukje PE daar, alvast wat bepakking geinstalleerd.
IKEA lijstje gehaald als strakke border en toch maar een loopje bij RB Model besteld (plastic rommel in 2 helften... 🤐 ) alsmede een mooie antenna mount.
Begin gemaakt met de ondergrond. Blok styrofoam gehaald bij Harolds in Rotterdam en weggechopt wat geen beek werd... Toch even checken of het allemaal in de goede verhoudingen is.
Toch ook nog effies nieuwe handgrepen gevouwen, want die bonken dat gaat natuurlijk nergens over.
Ik wilde ook nog wat extra armour om de turret wat meer aan te kleden, had nog wat Italeri liggen wat zich hopeloos verveelde, dus die tracks moesten er aan geloven! 😈 Lekker erin peuren met een scalpel en schuurpapier eroverheen.
Sowieso werd deze vorm van bescherming vaak 'on the fly' bedacht, dus daar kon ik alle kanten mee op...
Oke, volgende... Sleepkabels waren prut en afgekeurd, dus snel de site van Scale-World op en bij Rob een mooi setje besteld.
Toen was het tijd voor zo'n menneke! Hey, zou jij blij kijken met zo'n gat in je pens? 😀
Van verschillende ledematen uit de set, kon ik een soort van drijvend en slap lichaam maken. Kopje van Hornet erop en een lijk was geschapen... Verder nog een been met half bovenlijf gemaakt wat ik uit 1 van de ontsnappingsgaten aan de zijkant van de tank wilde laten bungelen.
Ook voor de accesoires was het tijd geworden. Ik had er nogal wat voor ogen, dus de penselen werden tevoorschijn getoverd. Start van een Duitse granaatkist van Plusmodel. Basislaag met een creme-achtige kleur, vervolgens met een speciale kwast die ik heb met onregelmatige haren, houtnerf geschilderd met raw sienna en burnt sienna olieverf. Decals erop en ready!
Jerrycan, wat mijnen, geweren...
Ondertussen was ook mijn naamplaatje binnengekomen vanuit Engeland, gemaakt door NameIt! 🙂
Er zat inmiddels ook een weekje Normandie aan te komen, wat al geboekt was voordat ik besloten had om mee te doen, dus dat kwam er ook nog tussendoor... Als de sodemieter de Churchill afgerond voor het spuiten en nog wat vorderingen gemaakt aan Johnny.
Aangezien ik elk uurtje kon gebruiken om de deadline te halen, ging het hele spul zelfs mee naar La France... Oui oui!!!! Daar zat ik dan, een Churchill tank te weatheren in Normandie... Het leek wel een TWENOT sprookje!! (Wat een foeilelijk tafelkleed, trouwens!)
Eenmaal weer thuis en een hoop mooie impressies en herinneringen rijker, ging het weer volgas verder. Proefplaatsing van al het losse spul op de ondergrond, die ik van te voren al had bewerkt met een kwast met pure thinner. De thinner vreet zich heel onregelmatig door het schuim heen (wel gecontroleerd kwasten...) en daardoor krijg je al een hele mooie structuur van grond. Hoe meer thinner, des te grover de bodem. Wel eerst laten drogen en de thinner laten verdampen, want het schuim smelt als het ware en plakt overal aan vast!
Verder met de klomp staal... Schaduwwashes met raw umber, bepakking en alle items een basiskleur gegeven, decals aangebracht, beetje drybrushen, enz.
En alle verdere techniekjes zoals streaking, regensporen, stof, roestafzetting, chipping, olie- en brandstofvlekken, gladgepolijste randjes met grafiet, enz.
Kijk, daar heeft ie zich verstopt! Johnny nummer 2.
Krijg nou de vellen!? Hij is klaar!! Stressfactor minder...
Dus werd het tijd voor het landschap. Met originele Normandische bosgrond (ja ja...), gezeefd en al. Had al een hele mooie kleur van zichzelf, vond ik. Zonde dat er nog allerlei prut bij gemieterd gaat worden...
Schuimblok rondom verder netjes afgewerkt met mat zwart geplakt sheet en gemonteerd met dubbelzijdige tape en de hoeken verlijmd.
Met mijn gezeefde originele Normandische, naar koeienpoep riekende grond, 2 potjes European Wet Mud van MIG, geritseld bij Peter van Vallejo (ik kijk vanaf hier zowat zijn huiskamer in 😀 ), een hoop houtlijm en een kwart flesje Still Water van Vallejo, maakte ik een lekker bakje vol met vieze, natte modder. Het leek wel asfalt, wat een meuk!! En smeren maar! Rupsbanden van de tank volgeprakt en meteen in de ondergrond gedrukt, samen met de meeste accessoires. De groene paaltjes zijn mishandelde satestokjes en worden een prikkeldraadhekje.
De volgende fase was aangebroken en dat hield in vegetatie. Graspollen, riet, nog meer herfstblaadjes, takken, enz. Zoals jullie ook kunnen zien, liggen er op de bodem van de beek nog allerlei goodies... Helaas door het minder transparant blijven van de hars als ik gehoopt had, is van deze spulletjes NIETS meer te zien....!!! 😢 😢
Als ik ook geluiden zou kunnen posten, dan was er nu tromgeroffel te horen... Het werd tijd voor het meest zenuwslopende onderdeel van het project. Met nog iets minder als een week te gaan, was het de beurt aan de hars. Ook al had ik alle vertrouwen in dit product van Mr. Boat Epoxy (zie ook het nieuw gestarte topic; giethars voor waterpartijen) was het toch even billenknijpen. Afgezien van een paar testjes met een emmertje water, een regenton en een fontein, had ik totaal geen ervaring met een dergelijke hoeveelheid. Hoogste tijd voor een schietgebedje!
Na een test met een dummy poppetje in een klein schaaltje om te kijken of hij zou blijven drijven op/in de hars zoals een lijk doet, had ik Johnny 1 voor de zekerheid aan een hijskraantje op de goede hoogte gehangen. De test was goed verlopen, maar bedacht me ineens dat het dragend vermogen, de oppervlaktespanning van het water in de beek, veel lager zou liggen als de hars in het kleine schaaltje. De testpop bleef dan wel drijven, maar zou dit ook het geval zijn in de beek? 🙄
Vandaar de oplossing met het takeltje... Zo voorkwam ik in ieder geval dat Johnny 1 ineens op de bodem zou liggen.
Gietentijd!! Ik had het glaasje van een fotolijst in 2 gelijke helften gesneden en vastgezet met dubbelzijdige tape, precies daar waar het water moest stoppen. Helaas vergat ik in mijn enthousiasme de glaasjes in te vetten waar de hars tegenaan zou komen... Oh oh.... Maar goed, 450cc hars aangemaakt, beetje Vallejo bruin/groen erdoor en een paar druppels bloedrood. Niet teveel want ik wilde de spullen op de bodem nog kunnen zien, haha! Jammer joh!! 🙂
Met beleid de hele inhoud erin gegoten. Kon geen lek ontdekken, dus dat was alvast een meevaller. Wel kwamen een hoop blaadjes van de bodem naar de oppervlakte drijven, maar dat gaf wel een mooi effect. Constant de boel in de gaten houden, stofvrij afgedekt met een Curver box en duimen! Ook kwamen er toch redelijk wat bellen, de meeste knapten eenmaal boven, een aantal heb ik zelf laten klappen door er even heel vluchtig met een crème-brulee brandertje overheen te gaan. Dat werkte perfect. De belletjes die echt niet wilden verdwijnen, heb ik gecamoufleerd met wat extra blaadjes en los spul wat rond de rietkragen op het water drijft.
Inmiddels zijn we 5 dagen verder en is de hars zo hard als beton. Tijd om de glaasjes weg te halen.... Oh nee, je was wat vergeten. Nu zit het een beetje vast. Een beetje ERG vast!!!! Maar we laten ons niet kennen! Dan maar met grof geweld... Ik ben vervolgens 1,5 uur glas aan het wegbikken geweest, om daarna nog eens 5 uur de zijkanten van m'n beek weer spiegelglad te krijgen. Wel weer een ontdekking gedaan: je KAN glassplinters gewoon wegschuren. Als je maar geduld hebt. 😉
Daarna nog een laag gloss vernis erover en hij was als nieuw.
Anyway, eind goed al goed. Het geheel was op tijd af (23:45 uur de avond ervoor... ahum) en klaar om verscheept te worden naar Overloon.
Ja en toen was de grote dag daar. 8:30 uur vertrokken, rond 10:15 uur binnen. Spullen neergezet en eens rondneuzen wat er nog meer staat. Het was een gezellig geheel met hele mooie inzendingen, een aantal demo's en veel bekijks.
Een stuk wat mij erg aansprak, was deze Sherman. Ik weet alleen niet meer van wie die was. Iemand?
En ik kwam deze beauty nog tegen, die ik zelf nog op m'n verlanglijst heb staan. Deze gigantische T-35... Gelijk maar een poging wagen: heeft iemand deze nog liggen en ziet er geen heil meer in? Laat het me weten! 😀
Zo rond 16.30 uur werden de winnaars bekend gemaakt. Klamme handjes zo een eerste keer. Hoe gaat het allemaal in z'n werk, wie gaat er winnen? Er werden een hoop prijzen uitgereikt, het was bijna niet bij te houden. Totdat de categorie dioramas ineens aan de beurt is en je weer op het puntje van je stoel zit. Brons? Nee helaas... Zilver? Ach welnee, doe normaal, dat lukt nooit, dacht ik bij mezelf. En dan bij goud hoor je je eigen naam geroepen worden... Het zal toch niet? Dat moet een fout zijn... Echt??? Pleur op!!! Ik geloofde m'n oren niet. En dan zit je weer bij je vriendin naar je gouden plak te staren en dan moet je nog een keer naar voren komen omdat je ook nog eens de FOC gewonnen hebt! Effe serieus!!!! Mooie beker van J.W. overhandigd gekregen en een grote Tamiya doos ter beschikking gesteld door het museum. Mijn dag kon niet meer stuk. Nog even gezellig staan na te bomen over (inderdaad) het hars gevalletje en toen moest de reis huiswaarts weer gemaakt gaan worden. Maar dat ging met een soort gevoel alsof er vleugels aan mn voiture zaten!!
Oke mensen, het is een beetje uit de hand gelopen, m'n bouwverslag. Het is tegelijk ook een journaal van de meeting geworden. Ik hoop dat jullie er een hoop leesplezier van hebben gehad, binnenkort zal ik eens iets gaan posten waar ik op dit moment mee bezig ben. Op Overloon gescoord, de 3-delige European Cut Stone Bridge van Kirin, wat een zeldzaamheid!!
Bedankt allemaal en tot de volgende meeting!
Groeten Ditmar
