De Partizanen

Had hem in de jaren 90 op tv gezien maar onlangs op dvd gekocht: 'De Partizanen' met regie van Theu Boermans en scenario Jan Blokker.
Onze Huub Stapel schittert en valt te horen in zijn eigen taal.

Rond de Dolle dinsdag loopt een groep jonge mannen in Noord Limburg warm voor het idee om meer wapens te bemachtigen, bijval krijgen ze hierin van Rokus, een Hollandse rechtenstudent die niet zo goed in de groep ligt.
De Duitsers worden ondergebracht in stallen en hun aantal groeit.
Na de oorlog wil een journalist dit verhaal documenteren en interviewt de betrokkenen. Dit zijn boeiende intervallen in de film die voor een interessante wisseling heden-verleden zorgen.
De verschillende percepties van de betrokkenen tot de gebeurtenissen maken het mogelijk, naast sterk acteerwerk, de karakters goed te leren kennen.

De gevangen Duitsers krijgen er plots een Duits officier bij, de jonge Beck.
Wat ik prachtig vind neergezet is dat je gruwt van hem en inziet dat hij een groot gevaar is voor de rust in de groep ( de meeste Duitsers vinden het wel 'gezellig' in de stallen en zijn blij dat ze de ellende niet hoeven meemaken)
Je leeft mee met de groep partisanen, spreekt stilletjes je veto uit dat hij inderdaad gewoon dood moet en that's it.

Nadat Rokus talloze keren zijn medewerking aan de interviews weigerde besluit hij toch wat informatie prijs te geven en geeft zijn persoonlijke visie op de executie van Beck.
Dit is voor mij het moment dat ik begrijp dat de oorlog nog niet 'voorbij' is. Daags voor de executie bezoekt Rokus zijn slachtoffer omdat deze hem toch intrigeert.
En dat is best zuur. Beck leest Rokus fiks de les, beticht hem van lafheid, krijgt een snelcursus Nietzsche ( die Rokus volledig begrijpt, ziet Beck ook als gelijke) en opeens voel je dat deze man niet omgebracht moet worden.

Op moment van executie veranderen bepaalde verhoudingen direct.
Rokus blijkt niet zo'n koele vent, bouwde zelfs een compleet diorama van het Limburgse bos waarop iedere gebeurtenis zijn herinnering kreeg.
Een behoorlijk contrapunct vind ik de samenkomst 50 jaar na dato.
Persoonlijk vind ik dit éen van de betere oorlogsdrama's die ik ken, mede door het dialect krijgen de hoofdpersonen nog meer binding tot de omgeving en zet de partizanen prachtig neer.

ik hield het niet droog op het eind in elk geval.

aanrader.

René
 
Bovenaan